* Enkel in Brussel: je verlaat de werkvloer met een rotvaart, raast over die Grote Markt (Aziaten! camera’s! bloemen! tentjes! Belgen!) richting Nieuwstraat a.k.a. Marina Boulevard (hey, het is soms de kortste weg om van A tot B te geraken), en in de verte zie je een bedelaar-annex-straatmuzikant zitten. Ik zag hem al eerder en het is dan ook een figuur met enkele distinctieve kenmerken: camouflagebroek (alhoewel het niet echt duidelijk is wat precies voor de kleurverschillen zorgt), versleten combats, een zwarte hoodie, vettig lang haar, nicotinegebruinde vingers, een baard van een week of twee, geen hond. Maar deze keer ook een verrassende nieuwigheid: hij speelde geanimeerd een liedje. “Hey Jude”. Van The Beatles. Inclusief triooltjes. Op een witte BLOKFLUIT. Het was een gewéldig zicht. Volgende keer neem ik pas genoegen met ”Tiptoe Through The Tulips” inclusief dansje erbovenop.
* Op weg naar de Mediamarkt dus, de dondervloek die als het zwaard van Damocles boven de ontblote nekken van de onafhankelijke platenboeren hangt (het vlees is zwak, om nog te zwijgen van de geest) en daar buitengewandeld met: Miles Smiles, Nefertiti en Filles De Kilimanjaro van Miles Davis. Ik had me al lang voorgenomen om me de opnames van het legendarische 60’s kwintet (de band voor degene die werkte aan In A Silent Way en Bitches Brew) met Wayne Shorter, Tony Williams, Herbie Hancock en Ron Carter aan te schaffen, en eindelijk is het zo ver. Als ze meevallen zullen E.S.P., Sorcerer en Miles In The Sky er ook aan moeten geloven.
* Ook nog recent aangeschaft: The Complete Machine Gun Sessions van het Peter Brötzmann Octet. Ik kocht ooit al de reguliere versie (een on-ge-loof-lij-ke oplawaai uit 1968 en een van de meest verwoestende platen die ik ooit hoorde), maar leende hem ooit uit aan een vriend die ik niet lang daarna uit het oog verloren ben (laat van je horen als je dit leest). Ook nog in de shopping basket beland: Identification With The Enemy – Key To The Underworld van Zu & Nobukazu Takemura (ik vind zo’n dingen niet uit) en ook nog One Night Stand: Sam Cooke Live At The Harlem Square Club, 1963 van, euhm, Sam Cooke (vette, vette schijf, niet te vergelijken met de studioplaten, die een hoger Cosby Show-gehalte hebben). En dat is het.
* Uitgelezen: Train van Pete Dexter (eveneens auteur van Deadwood (1986)), een roman die even indrukwekkend (stijl) als frustrerend (verhaal) is, en Live At The Apollo van Douglas Wolk (uit de Continuum-331/3-reeks), dat degelijk, maar niet bijzonder is. Vanmorgen op de trein begonnen aan verhalenbundel Always Outnumbered, Always Outgunned van Walter Mosley. De eerste vijftig pagina’s zijn alvast veelbelovend.
* Niet naar het concert van Yo La Tengo (maandag) geweest omdat ik te moe was (en het was naar ‘t schijnt opnieuw goed, verdomme) en niet naar The Locust (gisteren) omdat ik geen auto ter beschikking had. Helaas is naar de Recyclart gaan niet echt een optie als je nog een trein te halen hebt.
* Bijkomende ergernissen (zie eerder en met dank aan o.m. sezaar): volk dat niet kan wachten met instappen (bus, metro, tram, trein) als jij er nog niet uit bent / twee zagepieten die van Geraardsbergen tot Brussel-Zuid zitten te leuteren over de ondergang van “onze” cultuur door allochtonen (note to self: volgende keer meediscussiëren), en dat terwijl ik dag in dag uit geconfronteerd blijf worden met dezelfde Vlaamse middelmatigheid / het gejank van Zonnebank Frank van het Vloms Belank / koffiemachines die dezelfde mierzoete rommel blijven uitspuwen, of je nu geen, weinig of veel suiker vraagt / CHIQUITA SMOOTHIES (en hoe dat wordt uitgesproken, bah, ik wil zelfs niet weten hoe het smaakt) / onze kat, die blijkbaar iets heeft tegen de vloer rond zijn kakbak en er alles aan doet om die te bedekken met die witte korrels (voor de rest blijft de mofo wel zo cool als Shaft en Truck Turner tegelijk) / “Met oprechte groeten” als afsluiter van een mail (al heb ik respect voor het gebaar, wat niet gezegd kan worden van sportieve groeten) / mensen die naar zichzelf verwijzen als ‘mevrouw/meneer X’. En er zijn er nog een pak waar ik nu even niet kan opkomen.
* Ik zaag enkel in stilte hoor.
* Ah ja: de kat woont sinds gisteren zes jaar bij ons. 9/11 anders bekeken, etc.
NP: Vic Chesnutt – Ghetto Bells (dringend de nieuwe ook eens aanschaffen)
