Burgess is het voorbije decennium uitgegroeid tot een van de bekendste jeugdschrijvers van Groot-Britannië. Junk (1996), waarschijnlijk zijn meest bekende boek, was tot voor kort het enige boek dat ik van hem had gelezen, en het was er eentje dat de drang naar meer op gang bracht. Het was immers een verrassend hard, rauw en realistisch verhaal over tieners in een krakers- en drugsmilieu (en daardoor natuurlijk ook erg populair bij leerkrachten). Burning Issy (1992) is zijn derde boek, en haalt bijlange niet het niveau van Junk.
Met dit boek gaat Burgess Kruistocht in spijkerbroek-terrein op, met een verhaal over hekserij (en in zekere mate: godsdienstwaanzin) in de middeleeuwen: “It is not a story about good and evil, or an attempt to show things as they really are, because that would deny the world as they saw it and believed it. I have tried to show how it may have felt to live then…” schrijft hij in zijn voorwoord. Helaas slaagt hij er niet in om die grotendeels onbekende leefwereld ook tastbaar te maken, waarschijnlijk net omdat hij niet de realiteitsgetrouwe toer op wil gaan met claims over hoe de dingen er precies aan toe gingen. Het is alleszins een feit dat de door Burgess beschreven wereld erg vaag en soms zelfs flets wordt voorgesteld. Je krijgt bvb. wel een idee van de armoede waar ‘gewone’ (arme) mensen in leefden, dat is duidelijk aan de lompen die ze dragen en de honger die ze lijden, maar hun bestaan wordt enkel geschetst aan de hand van de bekendste cliches.
Hetzelfde geldt voor hoofdpersonage Issy, een tienermeisje dat op tweejarige leeftijd werd overgedragen aan een arme familie. Het kind draagt de littekens van een brand en zal heel haar leven nachtmerries over een brand blijven hebben. Ze groeit op in een maatschappij waarin heksen, de vriendinnen van good ol’ Satan, alomtegenwoordig zijn. Ze sluit zelfs vriendschap met Jennet, telg uit een heksenfamilie. Als Issy en haar stiefbroer op een nacht een heksenbijeenkomst willen bespioneren worden ze gevat. Daar blijkt dat Issy ook heksengaven heeft. Ze wordt gedwongen zich aan te sluiten bij de heksen of haar stiefbroer zal eraan geloven.
Issy en broer Ghyll worden echter gered door Iohan, de vrouw die haar zoveel jaar geleden toevertrouwde aan haar stiefvader. Iohan blijkt ook een heks te zijn, maar dan een echte: geen Satansaanhanger, maar eentje die een natuurgod (the Original uit de Wicca!) aanhangt. Toch zijn zowel Issy als Iohan niet veilig door een opgestarte heksenjacht die ook hen fataal dreigt te worden. Uiteindelijk leidt het natuurlijk tot geweld en ellende, en Issy zal het geheim over haar identiteit weten te ontsluieren, maar niet voordat Burgess zich met moeite door een verhaal heeft geworsteld dat herhaaldelijk ronduit langdradig is en de personages zelden leven weet te geven. Zelfs centraal personage Issy wordt niet meer dan een personage in een vertelling, waardoor Burning Issy een roman is die waarschijnlijk beter gewerkt had als een kortverhaal. (**)
(Melvin Burgess. Burning Issy. London: Puffin Books, 1992. 193 pag.)
NP: JJ Cale – Grasshopper
