Godverdomme, dat is van de afleveringen van De Bereboot van 1978 geleden dat ik nog eens zo ongeduldig heb uitgekeken naar een nieuwe serie. The Wire Season 4! 9 januari!
Van anticipatie gesproken: gisteren gekeken naar Het Uur van de Wolf. Een documentaire over J.K. Rowling, die een jaar lang gevolgd werd: tijdens het schrijfproces van het laatste Harry Potter-deel (de maker was er zelfs bij toen ze, op een hotelkamer in Edinburgh, de laatste hand legde aan het zevende boek), de aanloop naar de publicatie, de koortsige ontlading, de Pottermania, de besprekingen van een theme park in de VS. Intussen kreeg je ook een behoorlijk ontwapenend beeld van de schrijfster, die onomwonden vertelde over haar jeugd, eerste schrijfstappen, frustraties, verwerking van persoonlijke trauma’s in de boeken en het effect van het succes op haar leven. Het klinkt dan wel als emogeleuter, maar de eenvoud, de cut the crap-attitude en de openheid van het mens (”Dumbledore is gay!”) waren bijzonder charmant. En dan mag er zoveel gezeverd worden over hoe on-origineel de cyclus wel niet is, hoe het haar ontbreekt aan echt literair talent en wat een promomachine eraan vasthangt, maar iemand die zoveel jongeren én volwassenen aan het lezen krijgt verdient elke fookin’ penny die ze binnenrijft. God weet wat er komt van mensen die niet houden van een goed boek. Het Vlaams Belang is zo ooit geboren, door een tekort aan goede boeken en muziek (een nee Flup, Kavalleriemärsche im Schritt! is géén goeie muziek)
Ook gezien (uitgekeken zelfs!): The Peacemaker (1997) van Mimi Leder, met George Clooney & Nicole Kidman. Kernachtig samengevat: PRRRROTTT (dans une bouteille). Genoeg Hollywoodcrap. (*1/2)
NP: Last Exit – Köln
9 januari 2008: Big red letter day!