Tennis is zo mogelijk nog saaier dan voetbal, samen met driebanden, dammen en darts de luieventensport (of vrijetijdsbesteding, zo u wil) bij uitstek. Het heeft doorgaans ook opvallend veel gemeen met Villa Politica: ‘t is altijd in de namiddag, er is geen bal te zien, het duurt minstens anderhalf uur te lang, de tribunes lijken gevuld met nitwits, egotrippers en levende reclameborden voor een of andere onnozele designer, en als ‘t dan eindelijk voorbij is ben je meteen vergeten wat er zich afspeelde. Nu ja, vooral in het tijdperk van warrior Henin waren die woorden blijkbaar van toepassing, want op dit eigenste ogenblik, tijdens de vrouwenfinale van Roland-Garros, heeft zelfs de welriekende beau monde, die zich doorgaans met stijl en een oversized zonnebril ligt te vervelen, ook oog voor wat er zich afspeelt op de court. Of huppelt. Ik zou wel zo’n Ana Ivanovic op de trein van Geraardsbergen naar Brussel (en terug) willen. Om over boeken en muziek te babbelen en zo, dat spreekt voor zich. Niet dat ik er ooit in slaag een gesprek aan te knopen met een vreemde (het idee alleen al…), maar kom, details.
EDIT: en z’heeft gewonn’n!
NP: Yo La Tengo – Painful
Driebanden is wel de max he vent! En een vreemde aanspreken op de trein kan verrassend zijn. Niet dat ik het mezelf nog een tweede keer zie doen maar kom.
Ik heb eigenlijk niks tegen driebanden, noch tegen de beoefenaars ervan. Het vergt vast heel wat karakter om jarenlang rond een tafel te lopen met een stok.
Ana, ana… Mag mij wel eens tennisles geven.