Idem, uit 1971. The Stones meet Elvis & The Stooges. Mick Jagger zou bij het horen ervan zelfs beweerd hebben dat hij het album beter vond dat Sticky Fingers. Misschien nog niet zo gek. Het staat er allemaal op: old school rockabilly, een Randy Newman-cover met punkaspiraties, roots, een ballad die explodeert, veel Stonesy swagger (en die titelsong, wat een vuile rocker) en bakken speelplezier en humor. En als bonus nog wat covers van o.m. “Shakin’ All Over”, “Walkin’ The Dog” en “Scratch My Back”. Even aanbevelenswaardig: voorganger Flamingo (1970), die nog dieper in de 50s duikt, en Shake Some Action (1976), een door Dave Edmunds geproduceerde retro-popplaat die ook teruggrijpt naar de rock-’n-roll, maar de blues en ruige gitaren laat voor wat ze zijn en resoluut gaat voor Brit Invasion-aanstekelijkheid, met enkele klassieke songs (titeltrack en “You Tore Me Down”, ooit nog opgenomen door Yo La Tengo) als resultaat.
Goeie tip, dit. Nooit de moeite genomen de groep echt te ontdekken maar ik had dat al langer moeten doen. Want “You tore me down” is toch echt wel een pareltje en “Shake some action” ken ik ook al sinds jaar en dag, maar dan eerder via de versies van The Smithereens en Cracker.
ah, de cracker-versie heb ik ook, die was nog te horen in Clueless. je kan alleszins niets fout doen met de drie platen hierboven!