Film-o-rama (8) etc…

Ook nog meegepikt:

• 32 Zodiac (David Fincher, 2007). Niet zo opvallend als Se7en of Fight Club, maar toch een film die wat te weinig krediet heeft gekregen… ofwel ben ik een van de weinigen die nog een zwak heeft voor werk dat qua aanpak in de lijn ligt van droge ’70s krakers als All The President’s Men met een omweg via Summer Of Sam. ****
• 33 Sunshine (Danny Boyle, 2007). Pseudo-filosofische science fiction à la 2001: A Space Odyssey. Het verhaal is wat aan de onnozele kant, maar visueel is het mooi om te zien, plus er lopen een paar goeie acteurs in rond. ***
• 34 The Mist (Frank Darabont, 2007). Na The Shawshank Redemption en The Green Mile opnieuw een Stephen King-verfilming. De eerste helft was haast lachwekkend onnozel, met debiele effecten en ranzig acteerwerk, maar gaandeweg begon het te werken. Vooral het verrassend misantropische einde is niet te missen. **1/2
• 35 Eastern Promises (David Cronenberg, 2007). Herbekeken. Ik blijf erbij: zwaar onderschat. ****
• 36 Tesis (Alejandro Amenabar, 1996). Intussen al hopeloos verouderd en met een low budget-look, maar toch een vrij creatieve en effectieve thriller over geweldobsessie. ***
• 37 Cloverfield (Matt Reeves, 2008). Een guilty pleasure. Komt wat traag op gang, maar blijft daarna een plezante rit tot het einde. Gebruikt het truukje van The Blair Witch Project en [rec]. Nergens zo goed als die twee, maar door z’n korte duur het bekijken waard. ***
• 38 Fantastic Four (Tim Story, 2005). Pffff. Dan liever Iron Man of Spider Man 2. *
• 39 Happy Together (Geoffrey Enthoven, 2008). Het scenario voelt aan alsof het iets was voor een misdaadserie van 50 min, maar het is wel sterk naar Vlaamse normen. Groezelig sfeertje, prima hoofdrolspelers. ***
• 40 Auto Focus (Paul Schrader 2002). Bij Paul Schrader moet ik denken aan Taxi Driver, Raging Bull en Cat People, en dan is een wat langdradige biopic met de look en feel van een weekendfilm wel wat teleurstellend. **1/2
• 41 Deliver Us From Evil (Amy Berg, 2006). Onthutsende docu over een pedoschandaal. Een beetje à la Capturing The Friedmans, maar dan met de kerk in de hoofdrol. Vooral de interviews met de naar Ierland verbannen dader Oliver O’Grady zijn memorabel. ****1/2
• 42 Una Giornata Particolare (Ettore Scola, 1977). Een van de grote ‘duofilms’, samen met Who’s Afraid Of Virginia Woolf? Sofia Loren en Marcello Mastroianni in grote vorm. ****1/2
• 43 The Incredible Hulk (Louis Leterrier, 2008). Beter dan de voorganger, maar het blijft vooral een CGI-festijn zonder ziel. **
• 44 Master and Commander: The Far Side Of The World (Peter Weir, 2003). Lang geleden dat ik nog een film had gezien over stoere venten die druk lopen te doen op een schip, maar ik was meteen mee en heel even leek het alsof ik opnieuw naast pa in de zetel naar Mutiny On The Bounty aan ‘t kijken was. ***1/2
• 45 All The President’s Men (Alan J. Pakula, 1976). Beste saaie film van de ’70s! ****1/2
• 46 Indiana Jones & The Kingdom Of The Crystal Skull (Steven Spielberg, 2008). Bijna bij in slaap gevallen. Was ‘t maar gelukt. *1/2
• 47 Young Frankenstein (Mel Brooks, 1974). In m’n geheugen gegrift als een opeenvolging van lachsalvo’s. Dat was niet meer het geval (terwijl Blazing Saddles beter overeind blijft), maar er zijn wel een paar hilarische momenten (Frau Blücher vs. het gehinnik blijft om te gieren), en die zorgen voor ****
• 48 Eureka (Nicolas Roeg, 1983). Vreemde, vreemde film. Vreemde verzameling acteurs ook. Gene Hackman, Joe Pesci, Mickey Rourke en Rutger Hauer in één film. Deels filosofische contemplatie, deels psycho-thriller, deels arty wankjob, maar wel intrigerend. ***
• 49 Chunking Express (Wong Kar-Wai, 1994). Twee losjes met elkaar verbonden verhalen. Prachtige visuele stijl, memorabele dialogen, sterk acteerwerk, alles zit in perfecte harmonie. Een ontdekking. *****
• 50 Death Sentence (James Wan, 2007). Tja. Zie: The Brave One. *1/2
• 51 Linkeroever (Pieter Van Hees, 2008). Net als Happy Together doet het on-Vlaams aan. Het einde is wat klungelachtig, maar er zitten een paar geslaagde onheilspellende scènes in en debutante Eline Kuppens domineert het scherm. ***
• 52 Rendition (Gavin Hood, 2007). Degelijk, degelijk, degelijk. Alles degelijk. Zo degelijk dat het saai wordt. Ik heb steeds minder geduld voor degelijk. **1/2
• 53 Diary Of The Dead (George Romero, 2007). Ik weet zelfs niet hoe dit een guilty pleasure zou kunnen zijn. Enkele geslaagde special effects, voor de rest een hoop gezever by the book. *1/2

In de muziekafdeling:

• 54 Work Series: Musician (Daniel Kraus, 2008). Met de Work-reeks wil documentairemaker Kraus een soort van cinema vérité-portretten maken van mensen in een specifiek beroep. Tot nu toe is er al een film over ’sheriff’, ‘preacher’, ‘professor’ en ‘musician’. Het komt erop neer dat de maker eigenlijk niets meer doet dan registreren hoe mensen werken, hoe ze hun beroep invullen. Voor de musician-film is dat jazzmuzikant Ken Vandermark, een boeiende, onafhankelijke figuur die probeert te leven van radicaal oncommerciële muziek (avant-garde/free jazz). Je ziet hem repeteren, tourschema’s opstellen, bestelwagens in- en uitladen, telefoontjes regelen, optreden, etc. Intrigerend omdat het eens de keerzijde van de medaille laat zien, de dagelijkse praktijk, het wachten, organiseren en werken. Essentiële kost voor fans van de man, maar ook daarbuiten een boeiende kijk  op het beroep en een mooi, puur document. (****)
• 55 4 Corners: Alive In Lisbon (Clean Feed, 2008). Concertfilm van 4 Corners, een van de talloze projecten van/met Vandermark. Met Magnus Broo (trompet), Adam Lane (bas) en Paal Nilssen-Love (drums) zorgt de man voor een vrij toegankelijke set die schippert tussen free jazz en hardbop en heel wat groovy stukken. Mooi, professioneel in beeld gebracht met meerdere camera’s en met een goede sound, ware het niet dat Vandermark naar de achtergrond verwezen werd. Jammere zaak, aangezien de man zijn basklarinet herhaaldelijk boven haalt en dergelijke passages doorgaans voor vuurwerk zorgen. (****)
• De DVD die bij Mastodons Crack The Skye zit geeft behoorlijk wat inzicht in de methodes en geflipte concepten van het Amerikaanse metalkwartet.

Series:

• CSI, Season 6: Blijft vermakelijke kost. Seizoen 6 wordt minder gedomineerd door seizoensoverkoepelende verhaallijnen. In plaats daarvan wel een aantal prima losstaande afleveringen. Bij uitstek een serie om te bekijken als je te mottig bent om een klop uit te voeren en niet wakker genoeg om een boek te lezen. (***1/2)
• Six Feet Under, Season 5: Laatste seizoen, dat ik helaas pas 2,5 jaar na de andere vier kon kijken. Opnieuw behoorlijk geweldig. Moet wel, als je gefascineerd kan blijven kijken naar het doen en laten van een gallerij irritante, afstotelijke, onnozele, meelijwekkende personages die toch zo herkenbaar in al hun kleinzerige, verwende en verwaande menselijkheid zijn. Hoge emo-factor en toch meeslepend, dat is vrij uniek (ofwel is dat typisch voor mannen, want vrouwen kunnen blijkbaar probleemloos meegrienen met films waarvan ze achteraf beweren dat ze er niets aan vonden). (****1/2)

Tenslotte:

Genoten van De veelvraat Hugo Claus in Het uur van de wolf een paar weken geleden. Ondanks de blinde liefde van heel wat personen uit Claus’ omgeving en schrijvers die hem op een piëdestalleke zetten, blijf ik de figuur van Claus hoogst irritant vinden. Het neemt echter niet weg dat de invalshoek en de uitwerking heel geslaagd was, met de nadruk op zijn veelzijdigheid, zijn zelfmythologisering en eindeloze, als jongensachtige baldadigheid verpakte geëmmer over maskers, liegen en theater spelen.

Ook de moeite: Art For All, een docu over het Britse kunstenaarsduo Gilbert & George, dat de dunne lijn tussen kunst & kitsch, diepgang en kwatsch op virtuoze manier weten te bewandelen.

——————

Verder het voorbije weekend ook twee dagen doorgebracht op het Sonic City festival in Kortrijk en daar een paar keer aangenaam verrast (Subtitle, Earth, 2nd Gen, Charles hayward) en zelfs een paar uitstekende tot spectaculaire optredens gezien (Dälek, Action Beat, Zu, Small Silence). Verslag.

Toch ook even meegeven, met enige vertraging, dat het optreden van de Vandermark 5 in Hasselt een absolute hoogvlieger was. Op ‘The Ladder’ (uit A Discontinuous Line) na, bestond de set volldig uit nieuw materiaal, en dat overtuigde over de volledige lijn. De aanpak is intussen bekend – een constante heen-en-weer-beweging tussen compositie en improvisatie, abstracte passages en harde swing – maar de uitwerking blijft verbazen. Wat een genot om vijf virtuozen aan het werk te zien die op haast telepathische wijze op elkaar inpikken, mekaar nooit voor de voeten lopen en twee volle sets alles geven. “Cadmium Orange” was een bom.

Intussen ben ik ook wel een beetje fan geworden van de Belgische vibrafoniste Els Vandeweyer, die de avond opende, bijgestaan door de ritmesectie + cellist Lonberg-Holm van bovenstaande band. Ik ken niet zo veel jazzvibrafonisten (Lionel Hampton, Bobby Hutcherson, Jason Adasiewicz, en…uh), maar het lijdt geen twijfel dat Vandeweyer een absolute krak is. Haar spel deed eigenlijk wel denken aan Hutchersons spel op die klassieke mid-60s Blue Note-releases, met bakken swing (eerste song), melancholie (tweede) een diverse klankleur en sterke improvisaties. Ook leuk om te zien hoe ze haar volledige lichaam in de strijd wierp tegen zo’n kolos van een instrument.

Ik was graag gaan kijken naar het concert van Marshall Allen in Hasselt deze zaterdag (met projecties van nooit vertoond Sun Ra-materiaal), maar ik vrees dat het er niet van zal komen. Staan wel nog op het programma: Roadburn festival in Tilburg (23-26/4), Peter Brötzmann Chicago Tentet in Antwerpen (27/5, 2e keer dit jaar, yeah), Eugene Robinson (begin mei: Diksmuide of Antwerpen, dat wordt kiezen), Action Beat (6/6 in de DNA, hun set op Sonic City was te goed om dit te missen), en nog een paar dingen die ik nu over ‘t hoofd zie.

En verder is ‘t vooral uitkijken naar Stolas: The Book Of Angels Vol. 12, de eerste studioplaat van het Masada-kwartet (deze keer aangevuld met Joe Lovano) sinds 1997, en ook Hairy Bones van het Brötzmann-kwartet met Pupillo/Kondo/Nilssen-Love, die een dezer in de bus moet vallen. Verder ook Tentacles, de kersverse full-cd van Crystal Antlers ontvangen, maar die valt bij eerste beluistering precies wat tegen.

Later: boeken, kooktips, politieke actualiteit.

NP: Jake La Botz – Graveyard Jones