… het bewijs dat je soms je instinct moet volgen om vervolgens weggeblazen te worden door een band die 75 minuten lang indruk weten te maken met extreme, lelijke, aartsmoeilijke muziek. Ik heb me nooit écht verdiept in grindcore (al is Choosing Death, het definitieve boek over het genre, absoluut de moeite), het label dat Brutal Truth doorgaans opgeplakt krijgt. Napalm Death is natuurlijk onvermijdelijk, Pig Destroyer behoort tot het beste muzikale extremisme van de voorbije jaren en in eigen land doet Leng Tch’e het prima, maar daar houdt het ongeveer op. Laatst op de radio gehoord dat Brutal Truth een nieuwe plaat uit had: Evolution Through Revolution (Relapse). Meteen viel op dat de stilte niet gezorgd had voor energieverlies. Meer nog, het eerste nieuwe materiaal sinds Sounds Of The Animal Kingdom (intussen al twaalf jaar oud) klonk bijzonder fris en vitaal.
Een goed gevulde Negasonic (waarvan ik eigenlijk dacht dat ‘m veel te klein ging zijn) was getuige van een uitmuntende performance van een stelletje muzikanten dat in de wereld van de extreme metal al pensioengerechtigd is. Dan Lilker is intussen 45, speelde mee op de eerste plaat van Anthrax (1984!), bij S.O.D. en Nuclear Assault. Zanger Kevin Sharp is 41 en ook bekend van Venomous Concept (met volk van Napalm Death en The Melvins), terwijl gitarist Erik Burke ooit bij Lethargy speelde met Brann Dailor en Bill Kelliher, die later Mastodon zouden oprichten. Geen idee wat drummonster Richard Hoak deed voor Brutal Truth. Iets met eerlijk geweld. Ze hebben de bagage en de technische skills om het wat makkelijker aan te pakken en de lat wat lager te leggen.
In plaats daarvan varen ze hun eigen koppige koers en pakken ze uit met indrukwekkende uitgevoerde precisiebombardementen. De vier raasden door hun recentste album, een resem korte en brute songs, met de hellehonden op de hielen. Ondanks de ultratechnische stijl (waarbij vooral drummer Hoak en gitarist Burke monden deden openvallen) had het echter niets van een klinische, zielloze performance. Als er iets is wat deze band onderscheidt van de horden wannabes, dan is het wel dat hij een zekere, euh, soul, in een performance weet te leggen. Met Kevin Sharp beschikt het kwartet dan ook over een charmante frontman die ook alle regels van het genre aan z’n laars lapt. Die combinatie van geblaf en diepe grom is dan wel typisch voor het genre, de man staat er met een frisse no nonsense-attitude. En een cowboyhoed. Die ‘m dan nog staat ook.
Was die eerste set een uitstekend staaltje van hyperactieve grindcore, dan ging de tweede set, een keuze uit het oude werk, al helemaal ervoor zorgen dat de energiemeters het rood in gingen. Hectische drumsalvo’s, abrupte breaks, hoekige thrashwendingen en de occasionele rustpunten zorgden voor een performance waarbij je niet anders kon dan grijnzen en mee gaan. de naam is typisch, de band niet. Al bij al dus een retestrakke, verschroeiend energieke en ronduit imponerende set van een band die het etiket van levende legende in het genre meer dan verdient. En zo kwam een van de hoogtepunten van het voorjaar uit onverwachte hoek. Fuck yeah.
(En merci aan Batarang om me op de komst van de band te wijzen.)
NP: Pig Destroyer – Phantom Limb
Mooie recensie van wat misschien wel het beste metalconcert is dat ik ooit te zien kreeg. Nu, ik ben niet echt aan de zware metalen maar wat BRUTAL TRUTH liet horen en zien vond ik ronduit fenomenaal meesterschap!
Amen! Meer dan dertig nummers, en geen seconde verveeld. Die 10 euro was welbesteed
Bedankt voor de tip! Je omschrijving doet een beetje aan Meshuggah, Dillinger en The Locust denken. En als je dan nog eens vergelijkt met Pig Destroyer kan ik niet wachten om het eens te beluisteren.