Film-o-rama (12)

• 72 Caché (Michael Haneke, 2005). Ik denk dat het Haneke was die ooit beweerde dat het de taak van de regisseur was om de juiste vragen te stellen en niet om de antwoorden te geven, en de films zijn dan ook navenant. Caché is een film die zo ook meerdere ladingen dekt. Het is een gezinsdrama verpakt als psychologische thriller, maar het is net zo goed een film met een politieke dimensie en een meta-film die zijn eigen geloofwaardigheid in vraag stelt. Een paar culturo’s krijgen af te rekenen met een stalker die hen raadselachtige videobanden bezorgt, waaruit blijkt dat hij hun doen en laten nauwlettend in het oog houdt. Vader (Daniel Auteuil) komt erachter dat een oude bekende een wrok koestert, maar deze beweert niets met de videobanden te maken hebben. Doorheen de film zijn er verschillende theorieën, het was de man of zijn zoon, maar het kan net zo goed Haneke zelf zijn geweest, de auteur die het artificiële van de film benadrukt door zijn eigen aanwezigheid expliciet kenbaar te maken. Een bevreemdende, filosofische, zelfbedruipende trip, intrigerend en afstandelijk, en goed voor uren geleuter. (****)
• 73 About Schmidt (Alexander Payne, 2002). Bitterzoete komedie over een vers gepensioneerde (Jack Nicholson), die van de ene dag op de andere alleen komt te staan en beseft dat hij niets heeft om voor te leven. Sleept wat te lang aan, maar bevat een aantal mooi in beeld gebrachte scènes en een indrukwekkende (en sobere) vertolking van Nicholson, die hier komaf maakt met zijn alombekende tics. (***1/2)
• 74 The Unknown (Tod Browning, 1927). Pareltje uit de laatste dagen van de stomme film, van de regisseur van cultklassieker Freaks. Het verhaal is te zot om waar te zijn: misdadiger Alonzo (een fabuleuze Lon Chaney!) komt aan de kost als messenwerper (met voeten!) in een circus en dingt, net als de krachtpatser van het gezelschap, naar het hart van de dochter van de circusbaas. Zij is echter bang om aangeraakt te worden door… mannenhanden! Alonzo vermoordt de circusbaas nadat die ontdekt dat hij zijn armen ingespt in een korset. Omdat hij herkend kan worden aan zijn linkerhand (2 duimen!) en een handige kerel is met zijn benen/voeten, besluit hij dan maar om zijn armen te laten amputeren. Bij terugkomst blijkt dat de liefde van z’n leven haar angst overwonnen heeft en terug te vinden is in de armen van de krachtpatser. Alonzo zint vervolgens op wraak. Absurde horror, met een glansperformance van Chaney, met een kop die ei zo na expressief is als Piet ‘Wat e’n we heleerd vandaag?’ Huysentruyt. (****)
• 75 Mark Of The Vampire (Tod Browning, 1935). Degelijke vampierenfilm met Bela Lugosi en Lionel Barrymore, met een forse dosis humor, overhoop zetten van de genreconventies en geluidseffecten die de dag van vandaag vooral erg lachwekkend zijn. Best een geinig filmpje (plastieken vleermuizen to the max!), maar dan wel met ontstellend slecht acteerwerk van heel wat acteurs. (***)
• 76 Black Snake Moan (Craig Brewer, 2005). Weeral een vreemd verhaal: nymfomane Christina Ricci wordt van haar ‘ziekte’ bevrijd door bluesman Samuel L. Jackson, die er niet beter op weet dan haar vast te ketenen aan zijn radiator en het klassieke rollenpatroon zo even op z’n kop zet. Rare combinatie van humor, zweterige toestanden en voodoo. Wat de film echter zo boeiend maakt is de soundtrack: niet alleen is Jackson verdomd overtuigend als de bluesmuzikant (de juke joint finale is geweldig), maar er is ook muziek van o.m. The Black Keys, Son House en R.L. Burnside, aan wie de film is opgedragen. (***1/2)
• 77 Fallen Angels (Wong Kar-Wai, 1995). Goeie film van een van ’s werelds meest bejubelde regisseurs. Geslaagde mix van visuele extravaganza en eerder deprimerende thema’s, met drie door elkaar gestrengelde verhaallijnen over verloren gelopen personages in het nachtelijke Hong Kong. Prachtig acteerwerk van Takeshi Kaneshiro als stomme halvegare, maar als geheel toch minder indrukwekkend dan het verwante Chungking Express. (****)
• 78 The Good German (Steven Soderbergh, 2006). Indrukwekkend staaltje van recreatie van de 40s stijl. The Good German oogt als een klassieke film noir: de zwart/wit-contrasten, de gestileerde decors, de lijzige acteerprestaties, de montage… het heeft allemaal iets van het tijdperk van de femme fatale, de prviate eye en de übercomplexe plot. George Clooney is goed, zoals altijd, maar het is de vertolking van Cate Blanchett die de show steelt. Het verhaal is dan weer van een andere orde: begint als typisch noir-complot, maar deint geleidelijk uit naar een politieke lading die het schuldvraagstuk van de tweede wereldoorlog in vraag stelt (in welke mate hebben passieve Duitsers bijgedragen aan de oorlogsmisdaden, etc.)… met wisselend succes. (***1/2)

NP: Green On Red – Here Come The Snakes