Film-o-rama (13)

• 79 Taken (Pierre Morel, 2008). Pfff. ‘t Begint allemaal prima, als internationale thriller die plompweg het stuk braakland tussen Nikita (het script is dan ook van Luc Besson) en The Bourne Identity opeist, maar het verzandt al snel in een aaneenrijging van onwaarschijnlijke wendingen, lullige dialogen en hopeloos karikaturaal acteerwerk. Liam Neeson, nochtans een fijn acteur, zet de blik op ‘intens’, maar het mag niet baten. Taken is een mager beestje. (**)
• 80 Het Nieuwe Rijksmusem (Oeke Hoogendijk, 2008). Deze documentaire film is daarentegen bijna twee uur pure eye candy. Hoogendijk volgde het gebeuren rond het Rijksmusem in Amsterdam, dat in 2003 werd gesloten voor grootschalige bouwwerken die in 2008 een wereldvermaard spektakel zouden opleveren. Zo vlotjes zou het echter niet lopen: de lokale fietsersbond (!) gooit meermaals roet in het eten, de stedelijke diensten doen er alles aan om het project te bemoeilijken en centrale spelers haken een na een af. Het dieptepunt is een aanbesteding waarbij de enige kandidaat speelt met budgetten die ronduit geschift zijn. Vooral stilistisch erg sterk, met lange en trage shots van de bouwwerf, de herstellingswerken en allerhande meetings en interviews met architecten en conservatoren die steeds dieper wegzakken in hun ellende. Mooie muziek ook, van o.m. Wim Mertens en John Zorn (die speciaal voor deze documentaire muziek componeerde, die uiteindelijk terecht kwam op het 21e deel van zijn Filmworks-reeks). Het ziet er intussen naar uit dat de werken aan het museum zullen aanslepen tot 2013. (****1/2)
• 81 The Thing (John Carpenter, 1982). Nog eentje die ik, net als Jaws, eigenlijk op veel te jonge leeftijd wist mee te pikken. Ik zag nooit het origineel (een sci-fi classic van Howard Hawks), maar ik kan me moeilijk voorstellen dat die beter is. Intussen aardig verouderd, maar nog steeds spanned as fuck, deze extreem bloederige horrorversie van Tien Kleine Negertjes op Antarctica. Een guilty pleasure om U tegen te zeggen. (****)
• 82 Marty (Delbert Mann, 1955). Opnieuw een onweerstaanbare film, maar dan van een andere orde. Een lichtvoetige romantische komedie met Ernest Borgnine als vrijgezel/tamme goedzak, die het steeds opnieuw moet ontgelden bij vrienden en familie en, net als hij het niet verwacht, de vrouw van z’n leven tegenkomt. Old school Hollywood cinema met stijl. (****)
• 83 Freaks (Tod Browning, 1932). Na bijna acht decennia nog steeds een baanbrekend filmpje, maar in m’n geheugen was ie beter. Excentriek en intrigerend (en destijds vast behoorlijk erover), maar ook onsamenhangend en slecht geacteerd. Het hele zootje haalt het niet van Lon Chaney in The Unknown. (***1/2)
• 84 Reservation Road (Terry George, 2007). Joaquin Phoenix, Mark Ruffalo, Jennifer Connelly en Mira Sorvino in één film, en toch niet overtuigend. George brouwt een tv-film-met-budget rond een alledaags, maar pijnlijk thema (verkeersongeval – vluchtmisdrijf – schuldgevoel – wraak), maar de film bezwijkt onder z’n gewicht en mist dramatische spanning. (**1/2)

NP: The Dream Syndicate – Live At Raji’s