Feeds:
Berichten
Reacties

Archive for december, 2008

Alstublieft, op wat minder tureluut gedoe.

Advertenties

Read Full Post »

freddiehubbard

  • Jazzmuzikant Freddie Hubbard (°1938) is gisteren overleden. Hij was niet enkel een van de beste nieuwe trompettisten van de jaren zestig (samen met Lee Morgan en een handvol anderen), een van de virtuozen die verder bouwden op het voorbereidende werk van o.m. Fats Navarro en Clifford Bown, maar hij was ook regelmatig te horen op legendarische albums van andere jazzgroten, zoals Out To Lunch! (Eric Dolphy), Free Jazz (Ornette Coleman), Ascension (John Coltrane), Maiden Voyage (Herbie Hancock). Hoewel drie van deze vier albums te situeren zijn in de richting van de free jazz of het experiment, vond ik Hubbard vooral virtuoos als hardbop-trompettist. Platen als Hub-Tones en Breaking Point hebben mij alleszins al heel wat vreugde bezorgd.
  • Buurman Guido De Padt, die een paar huizen verderop woont, is sinds vandaag minister van binnenlandse zaken. Ik reken binnenkort op een gratis BBQ, Guido. Alles erop en eraan, maak er een bourgondisch festijn van! En misschien is dhr. Leterme wel beschikbaar om het geheel op te fleuren in clownspak!
  • Ik ben er ei zo na in geslaagd de voorbije week én de komende dagen volledig verplichtingsvrij te houden. Geen feestjes, geen familietoestanden, geen gedoe, geen gehaast, geen moeten. Je kot met deze dagen niet uitkomen, tof is dat!
  • Ik merk dat ik het niet meer kan opbrengen om te kijken naar De slimste mens ter wereld. Ik wijt het aan de oneindige stroom ingestudeerde plezanteriën, de guitig-baldadige presenteerstijl waar ik intussen echt wel m’n bekomst van heb gehad, en het al te zelfbewuste sfeertje dat ik vaag meen te ruiken. Nochtans zijn de boekjes en nieuwssites weer duchtig aan het herkauwen en nieuwe BV’s de nodige aandacht aan het schenken. De Pappenheimers, nog van dat, al deed die kameraderie-mét-smaak een paar seizoenen geleden al m’n tenen krullen. Qua Vlaamse programma’s blijft het dezer dagen dus bij Het Journaal en Man Bijt Hond. En Thuis (de samenvatting) natuurlijk.
  • Aangenaam verrast door Nederlands cabaretier Micha Wertheim, wiens Micha Wertheim voor gevorderden ik een paar dagen geleden op tv zag. Het is geen Theo Maassen, maar dat is niemand in dit taalgebied. Ook Geert Hoste niet.
  • Ik hoop de komende paar dagen een lijstje met m’n favoriete platen van 2008, voorzien van uitvoerige commentaar, te kunnen leveren.
  • Het was gisterenmorgen 5°C in onze keuken. Vanochtend 6°C. Hier worden nieuwe snelheidsrecords in het boterhammen smeren gebroken.
  • Vanavond eet ik spaghetti (een ‘ordinaire’ bolognaise). Normaal is dat de traditie op oudejaarsavond, maar hey, m’n autisme kent z’n grenzen.
  • Above Our Heads The Sky Splits Open (een postrocktitel voor een plaat die weinig te maken heeft met het uitgemolkenste aller genres) van de eerder dit jaar overleden Steve Harris (niet die van Iron Maiden) & Zaum was hier de laatste aankoop.
  • Probeer 2008 heelhuids af te ronden!

NP: Robert Wyatt – Ruth Is Stranger Than Richard

Read Full Post »

masada1

In 2008 bijzonder weinig concerten gezien. Ik heb alle festivals aan me voorbij laten gaan (wel spijt dat ik Jazz Brugge en stukken van Dour gemist heb, net als een hele hoop veelbelovende affiches in The Pit’s, de 4AD, Récyclart, Trix en vele andere clubs), weiger nog steeds de megabunkers te betreden (al had ik wel een uitzondering gemaakt voor AC/DC, maar het mocht niet zijn) en kijk steeds meer op tegen al dat gedoe, dat gewurm, dat opgeklopte sfeertje in de bekende concertzalen. De concertpromotoren hebben meer dan ooit hun handen vol, het aanbod barst uit z’n voegen, platen kopen wordt door meer en meer mensen vervangen door concertbezoek (waardoor meer en meer evenementen belachelijk vroeg uitverkopen), en bijgevolg worden zaaltjes meer en meer bevolkt door gepeupel dat er is om erbij te kunnen zijn. Of zomaar. Geen idee. En dat gepeupel moet dat ook laten horen. Ach. Ik ben een ouwe zeur geworden.

Weinig concerten dus, maar wel een paar keer een enorm pak slaag gekregen. Om, Pelican, Amenra, Bettye LaVette en Torche waren degelijk ofwel bevestigden ze wat ik al wist. Het optreden van Stacey Earle en Mark Stuart in club Toogenblik was vooral heel gezellig. Solenoid en Sardonis, volk uit eigen stal, zag ik steeds beter worden op een podium. De echte hoogtepunten van 2008 waren echter:

masadasevilla1. Masada – 22/06, CC Luchtbal, Antwerpen. Het was m’n vijfde of zesde keer, en ik wist dus waar ik me aan mocht verwachten, maar toch was dat opnieuw een nucleaire explosie. Niets evenaart de eerste keer dat je ze aan het werk ziet, en het was ook niet van het niveau van de overrompeling op het Blue Note Festival twee jaar geleden, maar ik weet het intussen wel zeker: Masada is de absolute top, een perfect geoliede jazzmachine, die swingt en wervelt, slaat en zalft, uithaalt met de energie van een rockband en speelt met een aanstekelijkheid die onweerstaanbaar is. Wie drummer Joey Baron live aan het werk ziet, zal dat nooit meer vergeten. Masada zien is een lesje in nederigheid. Als je daags na het optreden enkel albums van Masada oplegt, omdat al het andere eenvoudigweg verbleekt bij de ervaring die je mocht meemaken, dan weet je dat je iets onbetaalbaar overkomen is. (*****)

oxbow2. Oxbow – 11/7, Récyclart, Brussel. Oxbow is een van de meest unieke bands van deze tijd, één van de weinige die daadwerkelijk zijn eigen plaats in het rockspectrum verworven heeft en het spel enkel volgens zijn eigen regels speelt. Hun recentste album The Narcotic Story, dat vorig jaar verscheen, kocht ik pas dit jaar en het werd het meest gedraaide album van 2008 ten Huize Boleuzia. Een ontwrichte bluesplaat met de allure van een uit de hand gelopen psychotherapie. Frontman Eugene Robinson bromt en miljaart en jankt en huilt als een bezetene barokke verhalen die hun voedingsbodem niet meer in deze wereld lijken te hebben. Live was de verbijstering nog groter: Oxbow speelde contraire, lijfelijke, dierlijke rock en is een van de weinige bands die me nog kan drijven tot een “What the fuck?”. Groots. (*****)

globeunitytorchestra3. Globe Unity Orchestra – 27/9, Pand ‘Koloniale Waren,’ Hasselt. Free jazz-instituut, dat opgericht werd door pianist Alexander Von Schlippenbach in de mid-60s. Grondleggers van de collectieve improvisatie in de Europese geïmproviseerde muziek, met een regelmatig wisselende, internationale bezetting van zwaargewichten uit de free jazz en avant-garde. In Hasselt: 2 drummers, een pianist en acht blazers (tenor sax, alt sax, basklarinet, flügelhorn, 2 trombones, 2 trompetten). Het ging er bij momenten verschrikkelijk hectisch aan toe, maar beide sets kenden niettemin schwung, doelgerichtheid, humor (!), extase en fantastische interactie. En basklarinettist Rudi Mahall – de sound van Eric Dolphy, de dansbewegingen van een bezopen halvegare en de outfit van een Franse 70’s porno-acteur – was de excentriekste van het jaar. Opnieuw eentje voor de annalen. Recensie. (*****)

brotzmannfullblast4. Peter Brötzmann, Michael Wertmüller & Marino Pliakas – 11/1, De Werf, Brugge. Zoals ik het op deze blog verwoordde: “(…)wat ze lieten kijken/horen – zo’n arsenaal aan geluiden en stijlen, zo’n flexibiliteit en kracht – was ronduit verbijsterend. Uiteindelijk werd de show echter gedomineerd door de zesenzestigjarige saxofonist die nog altijd speelt als een kolos in de, euh, fleur van zijn leven en met een longinhoud die Frederik Deburghgraeve met het schaamrood op de kaken de coulissen in jaagt. Het was als het beste punkoptreden in jaren dat je zag, maar dan met muzikanten die net een stapje of drie verder kunnen gaan.” (****1/2)

brotzmannmachinegun5. Peter Brötzmann, Toshinori Kondo, Paal Nilssen-Love & Massimo Pupillo – 5/9, Kunstencentrum België, Hasselt. Op papier een nog sterkere line-up dan het andere concert, maar vergelijkbaar van niveau. Opnieuw veel krachtpatserijen, oorverdovende uitbarstingen en zinderende activiteit. Wat een vitaliteit! De show werd echter gestolen door de haast etherische bijdragen van trompettist Kondo, die met elektronische manipulaties Miles Davis en futuristische excursies naar het onbekende combineerde. Recensie. (****1/2)

johnnydowddrunkardsmasterpiece6. Johnny Dowd – 2/5, N9, Eeklo. Ik zag Johnny Dowd een paar keer in de AB Club, in een cultureel centrum in Mechelen, in zijn eigen hometown Ithaca, in de Brusselse Botanique, in het Lintfabriek, met Hellwood en dit jaar in het landelijke Eeklo. Niet al die concerten waren even goed (in de Botanique was het al te bezopen), maar het ging er elke keer anders aan toe. De verwrongen, jazzy koers van dit laatste concert was duidelijk niet aan iedereen besteed, maar opnieuw kon ik me enkel afvragen wie in godsnaam zo’n muziek maakt. Van een man die debuteert als hij de vijftig nadert verwacht je vooral traditionele liedjes. Dowd begon bij lo-fi blues en kwam, een stuk of zeven albums later, via rock, country, funk, spoken word onzin en allerhande mutaties terecht bij een hoogstpersoonlijke muziekvorm die maar blijft boeien. Recensie. (****1/2)

harveymilklifethebestgameintown7. Harvey Milk – 11/7, Récyclart, Brussel. Als ik dit lijstje overloop, dan besef ik wel dat ik dit jaar vooral ben gaan kijken naar muzikanten die buiten de lijntjes kleuren, die provocerende, moeilijke en zelfs lelijke muziek maken. Ik begrijp niet wat het probleem is met lelijke muziek. Als je een blik werpt op de eindejaarslijstjs rond je, dan moet je ook keer op keer vaststellen dat muziek traditioneel en/of mooi moet zijn, ‘schoon’, ‘verstillend’, de oren moet strelen, dat pathos en drama het goed blijven doen, dat wegdromen de boodschap is. Ik hou ook van mooie muziek, maar soms heb ik behoefte aan iets anders. Aan avontuur, revolte, lelijkheid, rauwheid, snelheid, experiment, walging en karakter. Concreter: een stamp in de kloten. Een reality check die toch het alledaagse overstijgt. En dat is niet hetzelfde als agressie (wat ook een bonus kan zijn). Kunst moet niet mooi zijn of behagen om voor een waardevolle ervaring te zorgen. Muziek ook niet, of je het nu beschouwt als kunst of niet. Het is de ervaring die telt, en niet de mate waarin het beantwoordt aan beperkende schoonheidsidealen. Toch blijft tegendraadsheid voor velen een hindernis bij de appreciatie van een werk, wordt het bij voorbaat al een investering van de potentiële luisteraar ontzegd. Waar dit vandaan komt, geen idee, het zou me nu te ver leiden om er een antwoord of verklaring voor te vinden (als die al te vinden is). Ik zal er maar van uit gaan dat de gemiddelde mens gewoon niet houdt van de confrontatie met het onbekende of ongewenste. Voorgekauwde pap slurpen vergt nu eenmaal minder inspanning, plus je hebt meteen een gemeenschappelijk gespreksonderwerp. Ik heb daar best begrip voor. Ik hou zelf ook van klassieke en moderne pop, van country, mainstream jazz, blues, soul, minimalisme, thrash metal en oerklassieke rock-‘-roll (m’n #1 album van het jaar kon amper nog traditioneler zijn), maar ik heb nu en dan m’n kicks nodig. En die vind ik niet bij de hypes van de week, want dat zijn doorgaans de pakjes van vorig jaar met een ander strikje rond. Harvey Milk past wél in dat plaatje. Hun Life… The Best Game In Town is wat mij betreft een van de platen van het jaar, een kolossale, nihilistische bulldozer die voortkruipt met een spectaculair gewicht en lak aan conventies. Het is hondslelijk, het heeft amper aanknopingspunten met wat deze dagen voor opwindende rock-‘n-roll moet doorgaan, maar het houdt je tenminste in een wurggreep die verboden is in het Grieks-Romeins worstelen, 10 songs lang, en laat horen dat het ook anders kan. Live: idem. Niet alle bands verworden tot een lachwekkend bordeel zoals die Kings Of Leon. (****)

Dit terzijde. Het is nu eenmaal ontgoochelend om zo veel weelde verloren te zien gaan terwijl amper nog moeite gedaan wordt om te ontdekken.

NP: The Flamin’ Groovies – Teenage Head

(foto: Dave Douglas & John Zorn (Masada) @ Blue Note Festival, Gent 2006 – © Bruno Bollaert)

Read Full Post »

Naar aanleiding van de Spielberg Special op Digg* ook eens werk gemaakt van een eigen lijstje:

1. Schindler’s List (1993)

2. E.T. (1982)

3. Munich (2005)

4. Jaws (1975)

5. Duel (1971)

6. Raiders Of The Lost Ark (1981)

7. Saving Private Ryan (1998)

8. Indiana Jones & The Last Crusade (1989)

9. Minority Report (2002)

10. Jurassic Park (1993)

11. The Sugarland Express (1974)

12. Close Encounters Of The Third Kind (1977)

13. Amistad (1997)

14. War Of The Worlds (2005)

15. Indiana Jones & The Temple Of Doom (1984)

16. A.I. (2001)

17. Catch Me If You Can (2002)

18. Empire Of The Sun (1987)

19. The Color Purple (1985)

20. The Lost World: Jurassic Park (1997)

21. Hook (1991)

22. Always (1989)

23. 1941 (1979)

Al bij al vrij traditioneel, vermoed ik. Niet gezien: The Terminal (2004), Indiana Jones & The Kingdom Of The Crystal Skull (2008). #1-5 zijn volbloed klassiekers. #6 en 7 net niet. #8 en 9 zijn uitstekend entertainment. #10-16 zijn prima filmpjes (al zal #12 voor velen de Top 3 halen). #17-20 vond ik zwak. #21-23 heb ik met moeite kunnen uitkijken. Straf dat Schindler’s List en Jurassic Park (kunnen twee films meer van elkaar verschillen?) in hetzelfde jaar verschenen. Net als Munich en War Of The Worlds.

NP: Hüsker Dü – Zen Arcade

Read Full Post »

datumlozedagenOpnieuw: de beste boeken die ik dit jaar las. Ik las slechts een handvol boeken dat ook dit jaar uitgebracht werd. Het toeval wil dat ik op dit ogenblik exact 100 boeken heb gelezen sinds 1 januari. Dat is waarschijnlijk het hoogste cijfer van de laatste vijf jaar, maar het ligt nog steeds aanzienlijk lager dan 10-15 jaar geleden, toen ik dagen van 36 uur leek te hebben. 20 van de 100 zijn misdaadromans (2 stuks belandden in de Top 20), 13 hebben iets met muziek te maken, 10 boeken werden geschreven door Nederlandstalige auteurs, 7 zijn jeugdboeken, 1 is een kleuterboek. 3 boeken las ik voor een tweede of derde keer.

De top 20:

  • Jeroen Brouwers – Datumloze dagen (2007)
  • Siri Hustvedt- What I Loved (2002)
  • A.F.Th. van der Heijden – Het Hof van Barmhartigheid (1996)
  • Christopher Coake – We’re In Trouble (2005)
  • Walter Mosley – The Man In My Basement (2004)
  • Ian Rankin – The Naming Of The Dead (2006)
  • John Burnside – The Dumb House (1997)
  • Hubert Selby Jr. – Waiting Period (2002)
  • Jerry Stahl – I, Fatty (2004)
  • Pete Dexter – Brotherly Love (1991)
  • Willy Vlautin – The Motel Life (2007)
  • Haruki Murakami – Norwegian Wood (1987)
  • Mark Andersen & Mark Jenkins – Dance Of Days: Two decades Of Punk In The Nation’s Capital (2003)
  • Tim O’Brien – In The Lake Of The Woods (1994)
  • David Mitchell – Cloud Atlas (2004)
  • James Frey –  A Million Little Pieces (2003)
  • George Pelecanos – The Sweet Forever (1998)
  • Richard Cook – Blue Note Records: The Biography (2003)
  • A.F.Th. van der Heijden – Onder het plaveisel het moeras (1996)
  • José Saramago – Het verzuim van de dood (2005)

Kortom: 12 Amerikanen, 4 Britten, 2 Nederlanders (waarvan 1 een halve Belg is en de andere 2 maal de Top 20 haalde), 1 Japanner en 1 Portugees.

NP: John Zorn – The Crucible

Read Full Post »

americanmovie1Of neen: de beste films die ik zag in 2008. Ik ben dit jaar namelijk geen enkele keer in de filmzaal geraakt. Oorzaken? Omstandigheden, het gebrek aan een goeie cinema in de buurt, dat hele gedoe dat er bij komt kijken (op tijd vertrekken, parkeren, aanschuiven, ellendige lawaaimakers in je buurt (mensen tout court?), de rit terug,…). Het is dit jaar gebleven bij films op tv en DVD. Het waren er wel redelijk wat, en dit zijn de beste tien die ik dit jaar zag (voor het eerst, want Braindead, The Conversation, A Night At The Opera, Dirty Harry en Police Academy VIII kunnen niet elk jaar in die lijst staan):

  • American Movie (1999), van Chris Smith
  • Capturing The Friedmans (2003), van Andrew Jarecki
  • Cidade de Deus (2002), van Fernando Mereilles
  • Das Leben der Anderen (2006), van Florian Henckel Von Donnersmarck
  • No Country For Old Men (2007), van Joel & Ethan Coen
  • 4 Months, 3 Weeks & 2 Days (2007), van Cristian Mungiu
  • Sympathy For Lady Vengeance (2005), van Chan-Wook Park
  • Requiem (2006), van Hans-Christian Schmid
  • Snow Cake (2006) , van Mark Evans
  • Eastern Promises (2007), van David Cronenberg

Ook heel graag gezien: HUBERT SELBY JR.: It/ll Be Better Tomorrow, Michael Clayton, 3:10 To Yuma, Stranger Than Fiction, Jesus Camp, The Dark Knight, Letters From Iwo Jima, Syriana, Clean, Punch Drunk Love, The History Boys, The Last King of Scotland, Wattstax, American Gangster, The Departed, The Three Burials Of Melquiades Estrada, Little Miss Sunshine, Bombon El Perro, Capote, Interview en Thank You For Smoking.

Hard gelachen met Shortbus en John Rambo.

Loft gemist!

De beste series die ik zag:

  • The Wire – Season 4
  • The Wire – Season 5
  • The Staircase (or.: Soupçons)
  • The Shield – Season 5
  • The Shield – Season 6

Verder benieuwd naar Green Wing: Series 1 en Flight Of The Conchords (liggen klaar) en True Blood (dat nog niet verkrijgbaar is).

Morgen: BOEKEN!

NP: The Vandermark 5 – Beat Reader

Read Full Post »

haydenEenvoudige singer-songwriter folkpop is soms voldoende. In Field &  Town is niet zo ingetogen als vorig album Elk Lake Serenade, maar wel van hetzelfde niveau. Een van de verantwoordelijken voor de stilte de voorbije dagen. Ook nog gekeken naar Calvaire, In Bruges, The Dark Knight en Fantômas/Melvins: Live From London (later meer), gelezen in David Mitchells Cloud Atlas (groeier), terug aan het recenseren geslagen (stilletjes), bijgeslapen, vergaderd, ge-meet, het Limburgse familiefront bezocht, een beetje zitten rouwen om het heengaan van Horst Tappert en geworsteld met waterschaarste (no fun).

NP: Hayden – In Field & Town

Read Full Post »

Older Posts »

%d bloggers liken dit: