Feeds:
Berichten
Reacties

Archive for januari, 2009

Het lag al een jaar op de leesstapel. Het is er eindelijk van gekomen.

theroad

Dit is waarom een mens boeken leest. Dit is waarom we leren lezen en schrijven. (*****)

EDIT: Het boek kost intussen nog maar 4 (VIER!) euro op play.com. En dat is inclusief verzending.

Advertenties

Read Full Post »

fathead

Omdat u het waarschijnlijk niet te horen zal krijgen op de redactie: eergisteren overleed jazzsaxofonist David ‘Fathead’ Newman, die deel uitmaakte van enkele legendarische bezettingen rond Ray Charles in de 50s en 60s en o.m.indruk maakte op klassiekers Ray Charles At Newport en The Genius Of Ray Charles. Newman was een saxofonist met een toegankelijke en soulvolle stijl en een geweldig mooie, diep in de blues gewortelde sound. Zijn hard swingende debuut Fathead (1959), oftewel Ray Charles Presents David ‘Fathead’ Newman, zorgt er steevast voor dat de bekleding van de stoelen wordt geswingd ten huize Boleuzia, dus bij gebrek aan inspiratie en een beetje geldoverschot weet u wat te doen.

NP: Fathead

Read Full Post »

bataille

Voor en tussen de Brusselmansen nog wat andere dingen ter hand genomen. O.m.:

  • Georges Bataille – De erotiek. Provocerend filosofisch werk dat bij eerste diagonale lezing vrij toegankelijk lijkt, maar al snel uitmondt in een labyrintisch discours dat moeilijk te volgen is. Bataille (1897-1962) was geobsedeerd door taboes, zowel in zijn persoonlijke leven als in zijn teksten, en in zijn oeuvre is het dan ook dood, geweld, seks, verderf en andere vrolijke en perverse materie die de kern uitmaakt. Aanvankelijk werd hij in de armen gesloten door de surrealisten, maar die hadden het duidelijk niet begrepen op zijn obsessies. Tot zijn dood bleef Bataille een einzelgänger, maar dan wel eentje die postuum invloedrijk werd: o.m. Foucault en Lacan zouden later met hem koketteren. Interessant is ook dat hij o.m. een cruciale invloed zou betekenen op het werk van avant-garde componist John Zorn, die vergelijkbare obsessies met pornografie, marteling en morbide mystiek verwerkte in zijn hardcore/jazz platen met Naked City en Painkiller en bij uitbreiding ook een paar generaties schrijvers die te verzamelen zijn onder de ‘transgressieve literatuur’, zoals Dennis Cooper, William Burroughs, William Vollmann, Brett Easton Ellis (ttv American Psycho) en Hubert Selby Jr., die thema’s als homofilie, incest, pedofilie, prostitutie, transsexualiteit, (auto-)mutilatie, etc, niet uit de weg gaan. Ontspanninglectuur pur sang dus, waarbij seksualiteit en dood consequent hand in hand gaan.
  • David Mitchell – Cloud Atlas (2004). Volumineuze explosie van ambitie en creativiteit, met een hoogst verwarrende (na een kwart), complexe (halverwege) en originele (wat verder) structuur, een veelheid aan stijlen en sferen en een rijkheid en coherentie die zich steeds meer laat voelen naarmate je vordert. Zo een van die boeken waarvan je na 50 pagina’s vreest dat je het einde niet zal halen, maar waarvan je uiteindelijk spijt hebt dat het niet dubbel zo dik was. Bescheiden tour de force. (****)
  • Jenny Valentine – Broken Soup (2008). Aardige jeugdroman over vriendschap en gebroken gezinnen. Emotioneel zonder klef te zijn en waarschijnlijk uitgelezen kost voor jonge(re) tieners. Heeft iets van Bali Rai’s The Crew, maar dan softer, zonder het laagje ‘cool’ grootstadsgeweld. (***1/2)
  • Henning Mankell – De vijfde vrouw (1996). De formule is intussen bekend, maar ze blijft werken. Een omvangrijk boek dat je er op twee avonden door jaagt. (***1/2)
  • James Frey – Bright Shiny Morning (2008). Sinds bekend werd dat zijn A Million Little Pieces (memoires van een ex-junkie die lezen als een onvervalste helletocht) toch niet zo waarheidsgetrouw was, moet Frey zowat de meest verguisde schrijver van de Verenigde Staten zijn. Wat mij betreft legt hij met Bright Shiny Morning, zijn eerste echte roman, de kritikasters het zwijgen op. OK, je zit nog altijd met die stilistisch erg beperkte en benauwende stijl (veel korte, declaratieve zinnen, veel “I”, en een gebrek aan lees- en aanhalingstekens), maar ze onderscheidt zich en ze wérkt. Bright Shiny Morning is een grootstadsmozaïek, een lappendekken van portretten van verloren zielen in de onoverzichtelijke kolos die Los Angeles is. Frey volgt een zestal hoofdfiguren, voegt er een paar dozijn nevenfiguren aan toe en laat de verhaallijnen nu en dan kruisen. Het heeft iets weg van TC Boyle’s Tortilla Curtain, van Pete Dexters Train en het gehanteerde procédé in films als Crash, Magnolia en Short Cuts, met dat verschil dat het boek bewust minder samenhangend is. Doorheen het boek geeft Frey ook de geschiedenis van de stad en een hele reeks trivia. Zo kom je te weten aan welk tempo de stad groeide, maar ook hoe hoog het misdaadpercentage is, welke bendes er grote sier maken, wat de populairste autostrades zijn, etc. Op papier een dik pak willekeurig gelul en hier en daar wat oppervlakkig, maar geschreven met zo veel meeslepende drive en empathie dat je het weigert neer te leggen. (****)
  • David Mitchell – Ghostwritten (1999). Debuutroman van de gelauwerde Brit en achteraf bekeken een vingeroefening voor het veel betere Cloud Atlas. Ook hier een ketting schijnbaar ongerelateerde verhalen die toch op de een of andere manier een geheel vormen, ook hier een breed palet aan kleuren en stijlen en referenties, maar terwijl Cloud Atlas geschreven werd met de nodige zelfdiscipline moddert Ghostwritten vaak maar wat aan, met hele pagina’s die stram en geforceerd aanvoelen. Een uitstekend voorbeeld van zo’n debuut waar het talent van afdruipt, maar de gebreken al die nakende virtuositeit neutraliseren. (**1/2)
  • Noah Charney – De Caravaggio kunstgreep (2007). Een beetje een vreemde misdaadroman, van een jong talent. Charney is nog geen dertig en putte inspiratie voor deze roman over kunstdiefstal uit zijn eigen leven als kunsthistoricus en mede-oprichter van een denktank die zich bezighoudt met kunstmisdaden (studie en preventie). Dat leidt tot heel wat erudiete passages die volgestouwd zijn met kunsthistorische feiten en weetjes, een beetje à la The Da Vinci Code, maar vreemd genoeg valt dit moeilijk te verenigen met heel wat andere aspecten. Zo zijn er veel te veel personages, zijn de dialogen soms ronduit zwak en krijgen al te veel passages een karikaturale sfeer die moeilijk verenigbaar is met het sérieux en de ultracomplexe plot van het boek. (***)

NP: School Days – Crossing Division

(Afbeelding: J.-A. Boiffard, Papier collant et mouches (1930), illustratie bij Batailles artikel “L’esprit moderne et le jeu des transpositions”)

Read Full Post »

“I’ve only just begun to fight
You ain’t seen nothing yet
I’ve just begun to fight
To prove I’m the love of your life
I’m gonna kiss every doubt from your lips baby
I’ve only begun to fight”

…en die veelkleurige lichtbundels ze trekken hikkende regenbogen over het verhemelte van een collectieve muil die zich opensperde, in ontvangst nam, kauwde, herkauwde, slikte en dat uren, een hele namiddag lang, tot plotseling het gebroken wit vervangen wordt door stotterende spastische stroboscopen en nerveus geel dat wordt opgejaagd door knalrood en groen en fluopaars en blauw en het is dan dat de ongedurige lijven overeind komen, de afgetrainde en afzakkende, de eeltharde en als volle pudding lillende, de uitgezette en gekorsetteerde en als er nog enigszins sprake kan zijn van controle tijdens die catatonische eerste minuten waarbij het van partner wisselen nog een zweem van onschuld voorwendt dan verschuift die illusie zodra het ritme versnelt, de beat nadrukkelijker wordt en de volumeknop naar een getal van twee cijfers sluipt. en het is dan dat de eucharistieviering van de extase een aanvang neemt, want er wordt gedraaid en gewenteld, gezwaaid en geduwd en geschurkt, nu eens lichtjes met de delicate springerigheid van tienerballetten en dan weer stijf, artritisch, met de souplesse van een kruiwagen vol bakstenen al doet het er niet toe want eenheid en eendracht zetten aan tot het overboord gooien van remmingen, die de onpopulaire maatregelen, manklopende verhoudingen, in de rug priemende blikken van nijd van dagen voorheen doen vergeten. het is een nieuwe start, een tabula rasa, een roes aangezwengeld door uren halsreikend uitkijken naar stoom aflaten met geest maar vooral lichaam en dat lichaam wordt dan ook verplicht een nummertje op te voeren dat het eigenlijk al vergeten was of zelfs nooit gekend heeft. achter de zijlijn wordt door de testosteronbrigade intussen goedkeurend in stilte gestaard en geknikt, met de geringste dosis schaamte en schuldgevoel en spijt in het achterhoofd. de ene voert een kubistisch soloparcours uit waarbij ledematen van plaats lijken te wisselen bij elke derde slag, de andere neemt deel aan een braderijenversie van le danse van matisse, draaiend, kerend, wervelend in concentrische kringen van kirrend genot. anderen, pensioengerechtigde leeftijd nabij, hebben een andere tactiek, woest zwaaiend met voorarmen of complexe voetfiguren uitvoerend, maar zelden de twee tegelijk. of ze sluiten vol vertrouwen de ogen en sturen de armen luchtwaarts, in een hoek van negentig graden en knippen met de vingers als flamenco-instructrices of arabische prinsessen van duizend-en-één-nacht. of ze staan stokstijf, stil met de voeten, de heupen lichtjes wiegend op het ritme van de knieën die elkaar aflossen in zachte stootbewegingen. en dat stoten daar is het hen uiteindelijk om te doen, want de lichamen werken en zwoegen en verbranden, gloeien en glanzen al snel als een blok Gouda op een walmende schoorsteenmantel WANT ER IS EEN BELOFTE GEMAAKT ZONDER DAT EEN WOORD DE LIPPEN MOEST PASSEREN ER IS EEN BELOFTE DIE IN DE LUCHT HANGT EEN BELOFTE VAN ONVOORWAARDELIJKE ONGEBONDEN ONGEGENEERDE ONMIDDELLIJKE VOLDOENING EN BEVREDIGING HET IS EEN BELOFTE VAN SEKS VAN GEOPENDE KNOOPJES BRUUT OPZIJGESCHOVEN LOKKEN NATTE BOVENLIPPEN SCHUDDENDE BORSTEN EN SCHURENDE DIJEN VAN SCHOUDERBANDJES DIE ZAKKEN EN BLIJVEN PLAKKEN VAN ZWEETPATRONEN DIE VAN EEN MAATJE VEERTIG EEN ACHTENDERTIG MAKEN EN DOEN KNELLEN WAAR ENKEL DE BEVRIJDING NOG GENOEGDOENING KAN SCHENKEN EN DAT IS WAARNEEMBAAR IN DIE OGEN ZE ZIJN ALERT ZE ZIJN WAKKER ZE ZIJN ENERGIEK ZE ZIJN DAAR ZE ZIJN BRUTAAL EN OOK STAREN ZE IN DE VERTE NAAR EEN PUNT WAAR DE BEVREDIGING ZIJN WERK HEEFT GEDAAN EN HET KORSTONDIGE VERSUFTE HANGEN DAT VOORAFGAAT AAN SPIJT en ademtekort en heimwee die zijn intrede doet… maar dat doet er even niet toe want in DIE context op DIE plaats op DAT uur in het bijzijn van DIE mensen ZO tekeer kunnen gaan, wars van welvoeglijkheidsregels werkvloercodes hiërarchische structuren en andere beperkingen, dat werkt als een drug, een natuurlijke ongedwongen euforie van het hier en nu die als een orgastische climax een weg zoekt en vindt en uiteindelijk te pletter slaat tegen een muur van plots besef. het nieuwjaarsfeest van een overheidsdienst. onvergetelijk, en je gaat er vreemd van schrijven. patati patata

NP: James Brown – Star Time

Read Full Post »

Beter idee: kap ze af.

Chop chop

NP: Sister Double Happiness – s/t

Read Full Post »

southern-comfort

Ook dit jaar al belachelijk veel voor de buis gehangen eigenlijk:

  • 1 Wallace & Gromit: A Matter Of Loaf And Death (****): opnieuw een rollercoaster van een half uur, met hopen visuele gags, geweldige animatie en boosaardige serial killer die het gemunt heeft op… bakkers.
  • 2 The Trials Of Darryl Hunt (****): documentaire uit 2005 over Darryl Hunt, een neger/zwarte/Afro-Amerikaan* die op 19-jarige leeftijd opgesloten werd voor een verkrachting/moord die hij niet beging en bijna twintig jaar laten pas vrijkwam. De film is een verbijsterend voorbeeld van hoe gerechtigheid’ volledig bepaald kan worden door willekeur, racisme, ongegronde vermoedens en vooringenomenheid. Toen na tien jaar vastgesteld kon worden dat de spermastalen onmogelijk van Hunt hadden kunnen zijn, werd niet een beslist om het proces over te doen. Pas toen er, bijna twintig jaar na de feiten, een nieuwe bekentenis was, zou de vrijlating van de man in versnelling komen. Wat vooral bijblijft: de onvoorwaardelijke steun die Hunt jarenlang kreeg van diverse organisaties en vooral de vergevingsgezindheid van de man. In dergelijke situatie zou ik die gevangenis vast verlaten hebben als een op wraak beluste maniak.
  • 3 Wall-E (***1/2). Voor velen dé film van 2008. En het moet gezegd: de film heeft prachtige momenten. De eerste 20-30 minuten zijn nu al klassieke animatie. Opmerkelijk hoe ze er in geslaagd zijn om een onnozel robotje zo veel empathie te doen opwekken. Vanaf dan komt de film echter in een stroomversnelling, moet de boodschap en toekomstwaarschuwing in hoofdletters verkondigd worden en halverwege de film begint deze te bieden wat verwacht wordt; lawaai, actie, conventies. Ook daar zit de waarde van de film ‘m vaak in de details en slimme humor, maar het neutraliseert enigszins de impact van dat vrij gezapige, maar heel indrukwekkende begin.
  • 4 The Terminal (**1/2): bij het opmaken van m’n Spielberg-Top onlangs, bleek dat ik deze nog niet had gezien. Daar is nu verandering in gekomen, al weet ik niet of ik mezelf daar gelukkig om moet prijzen. The Terminal is immers een zwakke film voor een regisseur van dit kaliber, en een film die te lang blijft aanmodderen om echt in impact te hebben. Nochtans is Tom Hanks prima als in de luchthaven gestrande Oost-Europeaan met een missie. Zijn tics, wat vreemde gedrag en aangedikt accent zijn karikaturaal én geloofwaardig, wat het des te spijtiger maakt dat het scenario niet wat bondiger en spitser was. Catherine Zeta-Jones had ook meer in beeld mogen komen.
  • 5 Shoot ‘Em Up (***1/2). Wie houdt van compleet over the top, karikaturaal geweld, ergens tussen Sin City, The Matrix en Planet Terror, die heeft aan deze film ene vette kluif. De film is immers nog geen dertig seconden bezig en je krijgt al een schietfestijn gepresenteerd waarbij horen en zien vergaat. Clive Owen heeft de perfecte I-don’t-give-a-fuck-smoel, Paul Giamatti is uitstekend als bad-ass pyscho en het tempo blijft constant in het rood steken. Van karakteruitdieping, geloofwaardigheid of enige diepgang is geen sprake, maar daar mikt dit ook niet op. Als testosterononzin benadert dit de vijf sterren.
  • 6 Southern Comfort (****). Bescheiden meesterwerkje van Walter Hill, die zijn winning streak van The Warriors en The Long Riders nog even voortzet (en dat ook na deze film zou doen met 48 Hours). Zoals dat hoort bij Hill is dit ook een film voor venten over venten. Venten in een crisissituatie. Een groepje soldaten van de nationale garde gaat op trainingsweekend naar de moerassen van Louisiana en krijgt het al snel aan de stok met enkele locals die niet met zich laten zeiken. Het gevolg is een jachtpartij waarbij jager de opgejaagde wordt. Southern Comfort maakt bijzonder goed gebruik van sfeer en setting (je zakt als het ware mee tot je knieën in het vuile moeraswater) en kan teren op prima een stel prima acteurs (o.m. Keith Carradine en Powers Boothe). Voor een heel stuk bewandelt de film de lijn tussen Deliverance en First Blood, maar het is de met cajun-muziek opgezweepte finale die een gewéldig hoogtepunt vormt.
  • 7 We Own The Night (***1/2). James Gray is gespecialiseerd in films als deze: prenten over loyaliteit in moeilijke situaties. De film is voorspelbaar, ouderwets en zelfs door Gray al eens gemaakt (zie: Little Odessa), maar met volk als Joaquin Phoenix, Robert Duvall en Mark Wahlberg zit je doorgaans wel goed. En ik ben ook benieuwd naar zijn Two Lovers, die de moeite zou zijn.
  • 8 Ascenseur pour l’echafaud (****1/2). Klassieker van Louis Malle die nog steeds het bekijken waar is. De plot heeft een vrij hoog Hitchcock-gehalte, bevat talloze mooie beelden, uitstekend acteerwerk (vooral van Jeanne Moureau) en wordt gedreven door de legendarische soundtrack van Miles Davis die met ene internationale line-up zorgde voor een van de klassieke jazz-soundtracks van de 50s.
  • 9 The Ipcress File (***1/2). Michael Caine (DE Michael Caine) als snotneus in een variatie op de Bond-films. Door en door Brits, met een wat vergezochte plot, maar wel het bekijken waard.
  • 10 Pars Vite et Reviens Tard (***). Degelijke moderne Franse politiethriller met een onderhoudend doomsday-scenario. In het moderne Parijs wordt de terugkeer van de pest aangekondigd door een halvegare die goed vertrouwd is met middeleeuwse geschriften, etc.
  • 11 Mindhunters (**). Serial killer thrillertje. Begon vrij veelbelovend – zet een aantal profilers-in-opleiding op een eiland en zorg ervoor dan een van hen eeen psychopaat is – maar zoals steeds begon het halverwege te stokken, haperen en sputteren. En LL Cool J is een verschrikkelijk acteur.
  • Intussen aan ’t kijken naar de HBO comedy van Flight Of The Conchords en het eerste seizoen van Mad Men. Shitty, it ain’t.

NP: Minutemen – The Punch Line

* schrappen wat minst correct is

Read Full Post »

Ik hoop dat er binnenkort een einde kan komen aan de overwintering. De concertlijst begint intussen wat gestalte te krijgen, al valt het te betwijfelen dat ik alles (of zelfs de meerderheid) ga kunnen zien. Vijf concerten én een bandrepetitie op een week overleef ik niet meer. Anderzijds gaan er ook nog wat nieuwe bijkomen. Het valt wel op dat het concertaanbod in de grote(re) zalen (AB, Botanique, Handelsbeurs, Muziekodroom, etc) vrij zwak is dit jaar, …of gewoonweg weinig voor mij in de aanbieding heeft. Enfin, dit staat momenteel op de voorjaarslijst:

27/1: Buffalo Collision – Vooruit (Gent)*

7/2: Theo Maassen – Capitol (Gent)*
9/2: OffOnOff – Récyclart (Brussel)
10/2: Sakoto Fujii’s Ma-Do / Marilyn Crispell – Vooruit (Gent)
13/2: Peter Brötzmann Chicago Tentet – Bimhuis (Amsterdam)*
14/2: Buzzcocks – Depot (Leuven)
28/2: Peter Case – Toogenblik (Haren)

7/3: Els Vandeweyer 4tet / Vandermark 5 – KC België (Hasselt)*
10/3: Titus Andronicus – Notanique (Brussel)
22/3: Lyle Lovett – AB (Brussel)

4-5/4: Sonic City Festival – Kortrijk
7/4: William Elliott Whitmore / Alela Diane – AB (Brussel)*
18/4: D.O.A. – 4AD (Diksmuide)
23-26/4: Roadburn Festival – 013 (Tilburg)*

Die met een * staan vast (i.e. tickets zijn binnen). Als ik iets over het hoofd zie, laat het dan weten. Aanraders? Idem.

Geen reggae, black metal en kleinkunst, aub. Bedankt!

NP: Nick Cave & The Bad Seeds – Your Funeral… My Trial

Read Full Post »

Older Posts »

%d bloggers liken dit: