Feeds:
Berichten
Reacties

Archive for februari, 2009

Ooit was ik een beetje fan van Soundgarden. Zo ergens in ’t begin van 1992. Het was de tijd van Trompe Le Monde, Magnapop, Check Your Head,  Loveless en Blue Lines. Opwindende tijden voor een snotneus. In Seattle had Nirvana Nevermind, Pearl Jam Ten, The Screaming Trees had Sweet Oblivion en Soundgarden had Badmotorfinger, met “Jesus Christ Pose”, “Outshined” en “Rusty Cage”. Daarna volgde nog een goeie plaat, Superunknown, (“Black Hole Sun”, etc) en dan was het vet van de soep. Daarna: Audioslave (rock voor mensen die niet van rock houden) en solowerk (ppfff). Ik liet het allemaal wat aan me voorbij gaan, in de veronderstelling dat de man genoegen genomen had met wat slappe, duffe, derderangs singer-songwritertoestanden. Saai, maar onschadelijk. En dan krijg je dit te zien.

Little girl, I love when she talks to me
Got to smile, when she walks that walk with me
I want the girl, but I want a lot
Might cross my mind, but that’s where it stops

Ohhhh
That bitch ain’t a part of me
No, that bitch ain’t a part of me
I said no, that bitch ain’t a part of me
No, that bitch ain’t a part of me
I said no, that bitch ain’t a part of me
No, that bitch ain’t a part of me
I said no, that bitch ain’t a part of me
No, that bitch ain’t a part of-part of-part of me

etc…

Ik heb m’n shot cynisme voor de komende maand alweer gehad.

Advertenties

Read Full Post »

De voorbije maand gezien:

  • 12 12 Angry Men (Sidney Lumet, 1957). Loepzuivere klassieker, onwaarschijnlijk sterk debuut, persoonlijke favoriet. *****
  • 13 Before The Devil Knows You’re Dead (Sidney Lumet, 2007). 50 jaar later en  nog steeds indrukwekkend bezig. Wrang en hartverscheurend. En Marisa Tomei! *****
  • 14 Spider (David Cronenberg, 2002). Geweldig acteerwerk, kale prent met wat inzinkingen. ***1/2
  • 15 The Believer (Henry Bean, 2001). Intelligente, kleinschalige film met overtuigende Ryan Gosling als neonazi. ****
  • 16 The Brave One (Neil Jordan, 2007). Zwakke, haast fascistoïde zever. Dan liever Death Wish. *1/2
  • 17 The Invasion (Oliver Hirschbiegel, 2007). Zoveelste remake van The Invasion Of The Body Snatchers. Ik blijf zweren bij de 70s versie. **1/2
  • 18 War, Inc. (Joshua Seftel, 2008). Flauwe satire. **, dankzij Marisa Tomei en John Cusack
  • 19 The Host (Joon-Ho Bung, 2006). Vermakelijke horroronzin. ***
  • 20 TBS (Pieter Kuijpers, 2008). Degelijke misdaadfilm met een goeie Theo Maassen. ***
  • 21 Knocked Up (Judd Apatow, 2007). American Pie, maar dan het bekijken waard. Flauw, maar grappig. ***
  • 22 Rescue Dawn (Werner Herzog, 2006). Verrassend traditioneel, goeie Christian Bale, zoals altijd. ***1/2
  • 23 28 Weeks Later (Juan Carlos Fresnadillo, 2007). Meer van ’t zelfde. **1/2
  • 24 Duel (Steven Spielberg, 1971). Hopeloos verouderd, redelijk knullig en onweerstaanbaar. ****1/2
  • 25 In The Valley Of Elah (Paul Haggis, 2007). Tommy Lee Jones in vorm in een prima film. ***1/2
  • 26 Mutum (Sandra Kogut, 2007). Mooie plattelandsfilm uit Brazilië. ***1/2
  • 27 Iron Man (Jon Favreau, 2008). Geen Spiderman 2, maar wel goed voor een luie vrijdagavond. ***
  • 28 Bowling For Columbine (Michael Moore, 2002). Twee woorden: Charlton Heston. ****
  • 29 Sicko (Michael Moore, 2007). 1 = Fahrenheit 911, 2 = Roger & Me, 3 = Bowling For Columbine, 4 = Sicko. ***1/2
  • 30 [Rec] (Jaume Belaguero & Paco Plaza, 2007). Jaaaaren geleden dat ik me nog eens zo amuseerde met een horrorfilm. ****
  • 31 The Manchurian Candidate (Jonathan Demme, 2004). Even over the top als het origineel, maar iets minder goed. ***
  • Shameless – Season 3 (2006). Net iets minder dan de eerste twee seizoenen, maar nu en dan ronduit hilarisch. ****

Read Full Post »

Hij komt, hij komt!

Hij komt!

Read Full Post »

davidware2Als onrustige geest van Coltrane zich nog onder ons bevindt, dan is het vooral via de platen van David S. Ware. Shakti, ’s mans eerste studioplaat in meer dan vijf jaar, is er opnieuw eentje om in te lijsten. Het klassieke kwartet (met Matthew Shipp, William Parker, Guillermo E. Brown en daarvoor Susie Ibarra) is niet meer, maar deze bezetting met gitarist Joe Morris, drummer Warren Smith en oude getrouwe William Parker op contrabas, haalt hetzelfde niveau. Het lijkt zelfs alsof de leider met een nog groter gemak, en misschien toegankelijker dan in jaren, de sterren van de hemel staat te toeteren. Een superaanwinst en een mooie toevoeging aan de introductie die ik vorig jaar kreeg met Corridors & Parallels, Wisdom Of Uncertainty en Renunciation (met dank aan Stef (Vlaanderens eigenste free jazz-ambassadeur) en Batarang voor enthousiasme en suggesties).

De andere platen die ik tegelijkertijd bestelde en intussen ontving – The Cedar Box Recordings van Cooper-Moore en Petit Oiseau van het William Parker Quartet – heb ik zelfs niet eens kunnen beluisteren. Dat zegt genoeg.

Label AUM Fidelity

Read Full Post »

Morgen naar Theo Maassen, die in Gent zijn zesde show komt voorstellen: Zonder pardon. Eindelijk!

Als TM6 even sterk is als 3 (Ruwe pit), 4 (Functioneel naakt)en 5 (Tegen beter weten in), die ik enkel op DVD zag, dan beloof ik een week lang de vrolijke Frans uit te hangen, hoeveel moeite me dat ook kost. Ik zal ook geen gemene grapjes maken over Bert Anciaux. We zijn hier niet in Gaza.

NP: Robert Wyatt – Old Rottenhat

Read Full Post »

Red De Werf

Ik kreeg dit in de postbus. Het betreft het voortbestaan van kunstencentrum De Werf in Brugge. Wat jazz betreft is het een van de boeiendste centra in Vlaanderen. Teken die petitie. Minister Bert ‘chop chop‘ Anciaux zal het geld misschien liever investeren in een of andere talentloze, lustig meelippende trien die in het buitenland het Belgische prestige kan opkrikken, maar hey, je weet nooit.

———————————————————————————-

Geachte bezoeker en sympathisant van De Werf,

Kunstencentrum De Werf heeft met verontwaardiging kennis genomen van het advies van de beoordelingscommissie kunstencentra. Voor haar voorstel voor de subsidieronde 2010 – 2012 kreeg ons huis een onvoldoende, zowel voor zijn theater- als jazzwerking.

Welke belangrijke rol De Werf de voorbij 22 jaar in de regio Brugge heeft gespeeld en nog graag wil spelen, lijkt deze commissie te ontgaan. ,,Te weinig vernieuwend’’ ,,Jazz heeft niet meer de speerpuntfunctie van weleer.’’

Wij hebben net de indruk dat De Werf met zijn theater, kindertheater en jazzwerking wél goed bezig is, aanvullend op het aanbod binnen de regio. En dat we de vernieuwing binnen jazz en theater wel op de voet volgen. Niet dus. We hebben harde bewijzen dat ons publieksbereik, de reacties van pers en publiek bijzonder goed zijn op wat wij te bieden hebben. Daar kan de commissie moeilijk naast kijken en dat doet ze ook niet. ,,De Werf doet alleen niet aan actuele kunsten.’’

Met ongeloof nemen we kennis van zo’n uitspraak. De rol die De Werf inneemt in de nationale en internationale jazz, het aanbod aan kwalitatief hoogstaande gastvoorstellingen uit Vlaanderen en Nederland, onze nek die we uitsteken voor jonge, beloftevolle theatermakers, de hedendaagse theaterproducties die we mogelijk maken, het cd-jazzlabel, uniek in ons land, het Jonge Snaken Festival, de Flemish Jazz Meeting… Stuk voor stuk waardevolle initiatieven met een groot artistiek-innovatief gehalte. Dit wordt in een ruk zomaar van de tafel geveegd. Dat kan toch niet ?

Als we de toon van het advies mogen geloven, mag De Werf straks haar deuren sluiten. Waar moet het publiek dan heen voor spraakmakende theatervoorstellingen in Brugge en omgeving, de bijzondere jazzconcerten? Waar is er dan nog een plek in deze regio waar (kinder) theaterproducties kunnen ontwikkeld en gepresenteerd worden?

Wij hopen dat u onze verontwaardiging deelt en vragen u vriendelijk om uw ongenoegen over deze situatie te uiten aan de commissie en aan de heer minister.
Klik hier en onderteken de petitie die naar minister Anciaux en de voorzitter van de beoordelingscommissie wordt gestuurd. Doe dit vandaag nog!

Wij kunnen alleen maar hopen dat deze reacties minister Anciaux bereiken opdat hij dit negatieve pre-advies vooralsnog positief kan ombuigen.

Met dank
Het team van De Werf

PETITIE

Read Full Post »

luxinteriorMet het heengaan van Lux Interior (Erick Lee Purkhiser, °1946), frontman van legendarische punkband The Cramps verloor de rock-‘n-rollwereld gisteren een van zijn meest kleurrijke artiesten. Interior, een rasperformer wiens maniakale podiumact menig concert tot legendarische waanzin stuwde, werd 62. Een hartaandoening werd hem fataal.

Interior en echtgenote Poison Ivy (Kristy Wallace) stonden met The Cramps midden jaren zeventig mee aan de wieg van de Amerikaanse punk. Terwijl de rest van de wereld terug te vinden was aan het altaar van theatrale excessen en halfzachte singer-songwriters en zich voorbereidde op de discomanie die snel de wereld zou veroveren, waren zij in het legendarische CBGB’s aan de zijde van o.m. Ramones, Patti Smith en Television bezig een revolutie te bekokstoven die het rocklandschap voor eens en altijd zou veranderen.

Dat The Cramps vandaag niet hetzelfde krediet toegekend krijgt als zijn tijdsgenoten kan verschillende redenen hebben, maar de hoge camp-factor zal er zeker voor iets tussen zitten. In tegenstelling tot de poëziepriesteres Patti Smith, de cerebrale gitaarrock van Tom Verlaine & Co. en de turbopunk van de Ramones presenteerden The Cramps zich immers als een ongegeneerd parasiterende act die zich te buiten ging aan overacting en slechte smaak: ze celebreerden het Amerika van de 50s, van Elvis, Link Wray en Johnny Burnette, van een traditie van wansmakelijke B-films en ze gingen zich te buiten aan freakshowgedrag en dat alles met een resolute afwijzing van zelfbewust sérieux.

Toch wordt de band de dag van vandaag beschouwd als een cruciale schakel in de punk- en garagerock. Interior en Ivy waren hardcore platenverzamelaars, op zoek naar alles wat enigszins apart, obscuur en aanstootgevend was, en dit verwerken ze in ontbeende rock-‘n-roll en een opzichtig podiumcircus dat de weg bereidde voor The Stray Cats, The Birthday Party, The Gun Glub, Jon Spencer Blues Explosion en generaties garage- en punkbands. Namen als Lost Sounds, Black Lips en hele garagelabels zouden niet bestaan, of toch in een radicaal andere vorm, zonder The Cramps.

Net als zo vele andere punkbands zou ook The Cramps het meest indruk maken met zijn vroege werk: de Gravest Hits-e.p. (1979) en albums Songs The Lord Taught Us (1979) en Psychedelic Jungle (1981) horen thuis in de kast van elke rockliefhebber. Daarna, en zeker vanaf de late jaren tachtig, werden de albums steeds onevenwichtiger, maar de zaadjes waren geplant en live bleef The Cramps aanspreken. In augustus 2006 speelde de band, die vele bezettingen kende, maar steeds draaide rond Interior en Ivy, nog een geruchtmakend optreden tijdens de Lokerse feesten. Ook toen viel Interiors geschifte act – deels Elvis, deels Iggy Pop, deels slangenmens – in de smaak.

De laatste jaren was de studiocarrière van The Cramps niet bepaald indrukwekkend: laatste studioplaat Fiends Of Dope Island (2003) moest het afleggen tegen oudjescompilatie How To Make A Monster (2004). Gelukkig worden artiesten echter niet afgerekend aan de consistentie van hun oeuvre. Op hun best belichaamden The Cramps en Lux Interior immers de rock-‘n-roll in zijn puurste vorm: rauw, wild en heel erg vunzig.

© goddeau

>>> De eerste twee klassieke albums zijn voor de prijs van een pakje sigaretten of een goedkope fles wijn (whatever suits your fancy) te krijgen via de bekende onlinewinkels.

NP: The Cramps – “Sunglasses After Dark”

Read Full Post »

%d bloggers liken dit: