Feeds:
Berichten
Reacties

Archive for april, 2010

MORGEN

(alleszins een fascinerende woordenschat op die affiche)

ZONDAG

NP: Slim Cessna’s Auto Club – Cipher (meteen ook de plaat van de dag)

Advertenties

Read Full Post »

Ik (hier en hier) vs. hij (hier)

“Lou Reed: Metal Machine Music (1975), 35 jaar na de middelvinger”
“De opgestoken middelvinger van 35 jaar geleden is een vingertje geworden”

“(…) om niemand teleur te moeten stellen heeft de AB-site voor alle zekerheid een duidelijke boodschap meegegeven bij de concertinformatie: “NO SONGS””
“‘No Songs’ kopte de AB voor alle veiligheid ter aankondiging (…)”

“(…) geen enkele andere plaat werd zo vaak teruggebracht naar de winkel (…) Anderen dachten dan weer dat het ging om een fabricagefout.”
“Kopers brachten hun exemplaar terug naar de winkel omdat ze dachten dat het defect was (…)”

“Bij het het binnenkomen rond 20u werd de zaal al gevuld door monotoon geronk van het podium.”
“Nog voor het concert begonnen was, stonden al gitaren tegen een rij indrukwekkende versterkers te zoemen (…)
Krieger en calhoun kwamen de monotonie verstoren(…)”

“(…)met gehamer op een kolossale gong (…)”
“(…) terwijl Krieger hamerde op een reusachtige gong.”

“(…) een festijn van volume en vervorming.”
(…) noisefestijn (…)”

“(…) ondanks het volume en vrij heftige momenten wel makkelijker verteerbaar (…)”
“Zo werd de koek verteerbaarder, maar ook minder radicaal.”

“(…) werd de geluidensoep pas echt ondoordringbaar (…) het dikte de soep enkel maar aan.”
“…steeds dikker wordende noisesoep.”

“Reed, schuilend achter een indrukwekkende batterij effectpedalen, vervormde en bewerkte gitaargeluiden(…)”
“(…) waarna hij ging zitten en een gitaar manipuleerde via een batterij effectpedalen.”

Maar het zal wel toeval zijn zeker?

NP: Mike Reed’s People, Places & Things – Stories & Negotiations

Read Full Post »

Vrijdagochtend. De werkvloer. Een stijve knik, een moeizame glimlach. En dan gutst het er toch uit, die verdomde platitude, als stroperige, gele pus uit een etterende wonde.

“Allez, ’t is de laatste.”

Gezond aanpasingsvermogen. Geruisloos onder mensen. De collega’s.

Soms wil ik mezelf afrossen.

NP: Oxbow – Serenade In Red

Read Full Post »

Ik was al jaren aan het wachten op de kans om Charles Gayle eens te zien. Na twee decennia als straatmuzikant geleefd te hebben (dat is alleszins de mythe die de ronde doet), verscheen Gayle einde jaren tachtig plots ten tonele. Hij was bijna vijftig toen hij debuteerde in 1988. De platen die hij in de jaren erna maakte, excursies in het verlengde van Albert Aylers pioniersplaten, worden vaak tot de beste moderne free jazz gerekend, en dan vooral Touchin’ On Trane (1991), dat bedacht werd met een ‘kroontje’ (een onderscheiding voor uitzonderlijke en/of klassieke albums) in het standaardwerk van het genre, de Penguin Guide To Jazz.

En dan zit je daar, nadat je eerst een uur hebt rondgehangen in de Vooruit (omdat iets te laat aankomen voor de eerste band onherroepelijk betekent dat je tot de pauze voor een gesloten concertzaal staat), en krijg je een concert te zien dat de verwachtingen niet half inlost. Gayle, een raadselachtige, rijzige figuur die op z’n alt soms mooie, zwaar door gospel beïnvloede muziek speelde, maakte nog een beetje indruk. Bennink wist dan weer niet van ophouden met z’n te verwachten clowneske act. De vonken sloegen echter niet over. Na goed 45 minuten (incl. bis) zat het er op. Toch wel een teleurstelling. Gelukkig was Tony er om me m’n nieuwe cd’s te bezorgen (Lean Leaft + Rudresh Mahanthappa & Steve Lehman).

Morgen Lou Reed. Daarna slapen.

NP: Lean Left – The Ex Guitars Meet Nilssen-Love/Vandermark Duo, Volume 1 (SPLENDID, Jeeves!)

Read Full Post »

Geen godvergeten cultplaat, maar toch eentje die al te vaak over het hoofd wordt gezien als het om klassieke punkplaten gaat. Of eigenlijk hardcore, want Discharge stond aan de wieg van de Britse hardcore met een sound die bovendien erg invloedrijk zou zijn voor de massa’s crustpunk- en crossoverbands die even later de kop zouden opsteken. Niet allemaal even goeie evoluties, want het was ook de tijd dat hardcore het experiment en tolerantie vaker achter zich liet om vooral uit te blinken in agressie en monotoon geweld (of zoals Henry Rollins het ooit mooi stelde: “Hardcore as it is known today started when that ‘FUCK YEAH!’-guy in the audience picked up a guitar”), maar hier klinkt het heel even alsof het nog allemaal fris is. Hoewel de opname- en productietechnieken intussen enorme sprongen gemaakt hebben (al dan niet ten goede van de muziek), blijft dit toch een van de meest brutale en furieuze platen die ik ooit hoorde. Viertien stuks ziedende, kwade, rotverontwaardigde lappen kabaal. Vergelijkbaar met het vroege werk van G.B.H en The Exploited, maar vuiler, harder en minder lomp. Alles wat op Why en de Never Again EP werd beloofd, wordt hier waargemaakt. En bovendien een plaat met een politieke boodschap die nog mee kan: de eerste albumhelft focust vooral op allerhande soorten machtsmisbruik (“Drunk With Power”), onwetendheid (“The Nightmare Continues”) en indoctrinatie (“I Won’t Subscribe”). De tweede kadert volledig binnen de nucleaire dreiging. Het geblaf van Cal Morris, de cirkelzaaggitaar van Tony ‘Bones’ Roberts en de kenmerkende drumstijl van Terry Roberts, het draagt allemaal bij aan de maniakale energie van een plaat die ten huize Boleuzia nog steeds fungeert als ideale spierontspanner na momenten van frustratie en/of ergernis. Effectiever dan zo’n beeldje met drie aapjes. Hieronder het tweeluik “Cries For Help” en “The Possibility Of Life’s Destruction”, misschien wel het hoogtepunt van de plaat.

Hear Nothing See Nothing Say Nothing dus. Op een site als Play te krijgen voor de belachelijke som van 4,49 euro (en dat is dan de versie inclusief 9 bonus tracks).

Volgende keer nog eens mooie muziek.

Read Full Post »

… speelt donderdag 22/4 in de AB. Ik heb nog een ticket. Interesse? Stuur een mailtje naar guypeters1[at]gmail.com, bij voorkeur met een niet al te belachelijk bod (al leg ik de lat héél laag, alles beter dan een ongebruikt ticket weggooien), en ik bezorg u het ticket voor het optreden.

Voilà.

EDIT: Ticket is de deur uit!

Read Full Post »

1. Shining
2. Earthless
3. Goatsnake
4. Comus
5. Fatso Jetson

Tegenvallers: Kylesa, Astra.
Niet m’n ding: Triptykon.
Goed/degelijk/bwaja: Enslaved+Shining, Master Musicians Of Bukkake, Eyehategod, Death Row, Brant Bjork, Garcia Plays Kyuss, Witchcraft, Thorr’s Hammer.

Dat terzijde!

NP: Vijay Iyer & Rudresh Mahanthappa – Raw Materials

Read Full Post »

Older Posts »

%d bloggers liken dit: