Feeds:
Berichten
Reacties

Archive for the ‘Comedy’ Category

Want al meer dan een decennium geleden. Eindelijk nog eens een plaat van the Flaming Lips die ik aan kan van voor tot achter. En natuurlijk weer een jaar te laat achter gekomen. Een complete remake van Pink Floyds Dark Side Of The Moon, maar dan faaaaaaar out. Niet zoals Camper Van Beethoven en hun versie van Fleetwood Macs Tusk. Al was die ook goed.

NP: dit dus.

Advertenties

Read Full Post »

Een van de meest intrigerende filmregisseurs is ongetwijfeld Alan Smithee, want diens filmografie tussen 1968 en 2000 is immers een onwaarschijnlijk onsamenhangend zootje dat z’n gelijke niet kent. Niet verwonderlijk, aangezien Smithee nooit bestaan heeft en een pseudoniem is. De naam werd gebruikt door regisseurs die zich om een of andere reden officieel wilden distantiëren van een film; omdat het resultaat schabouwelijk was, of omdat de film om een of andere reden niet kon verschijnen zoals oorspronkelijk bedoeld was. Er zijn weinig voorbeelden van bekende regisseurs die expliciet afstand genomen hebben van hun films, maar zowel David Lynch als Michael Mann hebben zich bijvoorbeeld gedistantieerd van bewerkingen van hun films (resp. Dune en Heat).

Binnen de muziek gebeurt het wel vaker dat artiesten niets meer te maken willen hebben met oudere releases, al gebeurde dat bij mijn weten nooit op zo’n formele manier. Duizenden artiesten hebben geen uitstaans meer met hun vroege werk, beschouwen het als jeugdzondes en laten het bijgevolg links liggen tijdens optredens en interviews. Sommige artiesten betuigen luidop hun twijfels of afkeer t.a.v. ouder werk (bekendste voorbeeld is waarschijnlijk Radiohead met Pablo Honey/”Creep”). Maar er schieten me nog een aantal artiesten te binnen die meer deden dan een specifiek werk zomaar negeren:

  • Richard Thompson was zo teleurgesteld over het solo-album Small Town Romance dat hij het label (Hannibal) verzocht om het album niet langer uit te brengen. Heel even werd daar gehoor aan gegeven, maar het was na een tijd toch weer verkrijgbaar. Maar goed ook, want het is een uitstekende plaat, een van zijn beste uit de 80’s.
  • Bad Religion bracht na zijn debuut een EP uit die naar verluidt in de richting van de progressieve rock ging. De band was er echter niet over te spreken, zou later terug de punkkoers volgen (en nooit meer verlaten) en Into The Unknown zou nooit uitgebracht worden op CD, terwijl geen enkel nummer ooit op een compilatie of setlist belandde. Intussen werd het vinyl wel een collector’s item. Ik heb het nooit gehoord.
  • David Thomas (Pere Ubu) wil niks te maken hebben met zijn tweede album Winter Comes Home, de enige plaat die niet op CD verscheen en niet werd opgenomen in de boxset Monster, die zijn oudste solowerk verzamelt. Meer nog: op z’n eigen onnavolgbare manier beweert Thomas nu dat het album nooit bestaan heeft. Ook een plaat die ik nooit hoorde.
  • Captain Beefheart wilde eind jaren zeventig niks te maken hebben met zijn albums Unconditionally Guaranteed en Bluejeans & Moonbeams, twee platen die naar zijn normen zeer conventioneel waren. Hij riep kopers op om de plaat terug te brengen en hun geld terug te vragen. Al bij al geen onterechte oproep.
  • De lawaaiband Harvey Milk liet vaak negatieve commentaren optekenen over enkele oudere albums. Zo vindt zanger/gitarist Creston Spiers dat het alom gelauwerde Life… The Best Game In Town eigenlijk niet had mogen verschijnen. Het was m’n #3 van 2008.

Een ander voorbeeld, maar dan in de comedyhoek, is The Great White Stanhope (1998), het eerste album van Doug Stanhope. Die kon zich niet vinden in z’n (naar eigen zeggen) belabberde performance en het feit dat hij geen zeggenschap kreeg in de editing van de plaat. Zijn eropvolgende Sicko, bevatte een hoop materiaal dat ook op het debuut te horen was en was meteen ook bedoeld om die release te vervangen. Op zijn site komt The Great White Stanhope niet voor in de discografie. Zijn ongenoegen heeft alleszins resultaat opgeleverd, want het album werd niet langer uitgebracht en groeide intussen uit tot een hebbeding voor verzamelaars. Ik zag er onlangs nog eentje voor meer dan 100 dollar passeren op eBay.

Het is nochtans een album dat er mag zijn. Het klopt wel dat het soms wat geforceerd en gehaast klinkt, maar dat is dan ook een direct gevolg van zijn woeste, bijna schuimbekkende stijl. Stanhope zal nooit te boek staan als een subtiele redenaar die regelmatig op de rem gaan staan om fijntjes grappen met dubbele bodems te verkondigen, maar hier gaat het er wel heel erg bruut en vunzig aan toe. De cliché-onderwerpen (seks, drugs, alcohol, allerhande ergernissen) passeren allemaal, maar het lijkt alsof Stanhope hier vooral z’n best deed om er nog een paar scheppen bovenop te doen en bij de shock-comedy van Andrew Dice Clay belandt. Voorbeeld: Hey, so I told my girlfriend I wanted to fuck her between the tits, she said, “How’re you gonna make that feel good for me?”, I said, “Right before I come I’ll stop punching you in the face.”

De stukken over seks gaan over travestieten, blowjobs door gehandicapten en exotische danseressen die excentrieke dingen doen met bananen, maar z’n smaakloze onzin wordt met zoveel verve en schwung gebracht dat het toch grappig blijft. Hier en daar doet z’n venijnige houding en z’n harde commentaar denken aan Bill Hicks, met dat verschil dat het nog meer recht op de man af is, onder de gordel, minder politiek getint. Zo volgen er ook heel wat rants aan het adres van de ‘smoking laws’, vrachtwagenchauffers, intellectuelen, bejaarden, radiostations, rampslachtoffers en vrouwen met te weinig gebreken. De lijst zou eindeloos kunnen zijn.

Stanhope zou later iets minder goor worden, of het toch ietsje beter weten te verpakken, maar ook dan blijft geen enkel onderwerp gespaard, of het nu gaat om religie, abortus of 9/11 (een beter voorbeeld wordt geboden door de uitstekende, spotgoedkope DVD Deadbeat Hero, die in de kast van elke comedyliefhebber thuis hoort). The Great White Stanhope, waarvan grote stukken online circuleren, is een vunzig plaatje dat met zo veel goesting en wansmaak over de schreef gaat (vanuit het publiek komt dan ook snel de “You’re a sick fuck”- commentaar) dat het verplichte kost is voor alle vetzakken die zich in de steek gelaten voelen door Comedy Casino, De Druivelaar en de gemiddelde Vlaamse eindejaarsconference. (***1/2)

Next: Reut Regev

NP: Paal Nilssen-Love / Ken Vandermark – Chicago Volume

Read Full Post »

Op het einde van de 90s en begin van de 00’s kocht ik redelijk wat comedy-albums. De onvermijdelijke figuren (Bill Hicks, George Carlin, Richard Pryor, Denis Leary), maar ook wat minder bejubelde/’coole’ namen (Rodney Dangerfield, Sam Kinison, Robert Schimmel, Billy Connolly, Steve Martin, etc) en nieuwe(re) talenten (Doug Stanhope, David Cross, Joe Rogan), van wie je hier geen werk in de winkel kon vinden (nog steeds niet). Eentje die destijds ook regelmatig werd opgelegd was Robin Williams’ A Night At The Met, uitgebracht in 1986, net voor zijn grote doorbraak als filmacteur een jaar later (met Good Morning Vietnam). In de VS was hij echter al een knaller van formaat in het comedy-ciruit, getuige deze triomftocht in de New Yorkse Metropolitan Opera. Die locatie en het enthousiasme van het publiek is meteen ook het grootste nadeel aan deze plaat.

Williams pakte uit met een hyperenergieke stijl en show, vol maniakaal geratel en getetter, tientallen stemmetjes en accenten, en meer grappen dan hartslagen per minuut. Dat zorgt ervoor dat je dit album heel geconcentreerd en op een hoog volume moet beluisteren om het allemaal wat te kunnen volgen. En dat zorgt er dan weer voor dat de kolossale applaussalvo’s pijnlijk en storend luid zijn. Maar de plaat is alleszins een aanrader voor wie houdt van Williams’ waanzinnige tempo en verbale topgymnastiek. De onderwerpen zijn uiteenlopend, maar enorm strak aan elkaar gekoppeld. Het gaat van ballet (“men in pants so tight you can tell their religion”), alcohol, drugs, Ronald Reagan en edele delen tot sekstherapie, zwangerschap en kinderen hebben (jaja, ’t is iets voor de jonge vaders onder ons). Ideaal voor een rustige namiddag (alleen thuis) of, zoals ik daarstraks nog maar eens mocht ondervinden, tijdens een lange autorit. Dat je als een onnozelaar achter je stuur ligt te grijnzen neem je er dan bij. (****)

De plaat is gratis te beluisteren op Last.fm

NP: The Kinks – The Kinks Are The Village Green Preservation Society

Read Full Post »

Er is waarschijnlijk een nieuw record gevestigd ten Huize B.

NP: Borbetomagus – Songs Our Mother Taught Us

Read Full Post »

DVD die uit hetzelfde vaatje tapt als Little Britain Live en de beste momenten (ca. 45min) verzamelt uit een show die einde 2006 plaatsvond in Londen. Een deel van de opbrengst ging naar Comic Relief (zie ook Red Nose Day). In dezelfde reeks was er ook Comic Relief Does The Apprentice en Comic Relief Does Fame Academy. Veel bekende typetjes passeren (Emily & Florence, Vicky Pollard, Marjorie Dawes, Daffyd, etc), terwijl een aantal anderen vooral opvallen door hun afwezigheid (kenny Craig, Dudley & Ting Tong en vooral Lou & Andy). Wat meest van al opvalt is het aantal gastverschijningen, van o.m. Jonathan Ross, Patsy Kensit, Kate “gob job for a pack of Quavers” Moss (grappig als Vicky Pollards zus),  Dawn French (als Myfanwy) en de echte Dennis “Feem tune” Waterman. Wat bijna even sterk opvalt is dat sommige sketches (Judy & Maggie, bvb.) live minder goed werken dan in de serie. Nochtans een fijne show met een hoog tempo, afgerond met would-be Eurosong-classic “I’m Gay” van Daffyd & Co. Geen must-see, al is de DVD doorgaans zo goedkoop dat er geen reden is om ‘m te laten liggen. (***1/2)(11)

NP: Laura Veirs – July Flame

Read Full Post »

1. Sail Away
2. Good Old Boys
3. Bad Love
4.12 Songs
5. Harps And Angels
6. Little Criminals
7. Randy Newman Live
8. Trouble In Paradise
9. Land Of Dreams
10. Randy Newman

NP: The Kinks – The Kinks Are The Village Green Preservation Society

Read Full Post »

Morgen naar Theo Maassen, die in Gent zijn zesde show komt voorstellen: Zonder pardon. Eindelijk!

Als TM6 even sterk is als 3 (Ruwe pit), 4 (Functioneel naakt)en 5 (Tegen beter weten in), die ik enkel op DVD zag, dan beloof ik een week lang de vrolijke Frans uit te hangen, hoeveel moeite me dat ook kost. Ik zal ook geen gemene grapjes maken over Bert Anciaux. We zijn hier niet in Gaza.

NP: Robert Wyatt – Old Rottenhat

Read Full Post »

Older Posts »

%d bloggers liken dit: