Feeds:
Berichten
Reacties

Archive for the ‘Onzin’ Category

Terug op gang?

Mondjesmaat. Spullen die ik elders niet kwijt kan. En alles op z’n tijd, natuurlijk.

Spannend!

Read Full Post »

altertapegd

Of hoe niet kunnen kiezen soms een deugd kan zijn. Altertape, een nieuwe project van drummer/componist Jonathan Callens (zie ook Humble Grumble, Kiss The Anus Of A Black Cat en nog een resem projecten), bewandelt de grens tussen postrock, droompop, jazz en minimalisme met sprekend gemak en een debuut dat nog veel goeds belooft.

Callens nam Glasstic Drops op met bassist Joshua Dellaert en gitarist Jan Ghesquière, maar dit is duidelijk zijn project, want hij neemt het leeuwendeel van de composities voor z’n rekening, net als drums en percussie, toetsen, monotron (een analoge synth in pocketformaat), samples en een enkele keer gefluit en stem. Dat suggereert meteen dat het een album is van franjes en tierlantijnen. En dat is het ook, maar gelukkig gebeurt het wel met een gezonde zin voor dosering en ruimte. Een enkele keer krijgen de songs een dwingende climaxwerking, maar het album begeeft het nergens onder z’n eigen gewicht. Het neigt soms zelfs eerder naar het onderontwikkelde, al moet dat niet altijd een probleem zijn.

Met “Lights” beschikt Altertape alleszins over een uitstekende opener die meteen heel wat troeven uit de doeken doet: de mooi gefaseerde laagjeswerking, de filmische prikkeling, de dromerige sfeer en ingenieuze geluidseffecten die ten dienste staan van de song. Het is wat mysterieus, een beetje romantisch en met de sirenenzang van Sarah Ferri erbovenop al helemaal een brokje cinemapop, die gaandeweg wat verschuift naar verwante oorden met 65DOS-pianootje en post-rockachtige ritmes.

Vervolgens krijg je nog een paar songs die erin slagen om meerdere gezichten te laten horen, soms binnen één en dezelfde song. “Reverse” gaat erg ingetogen van start, als een intro voor een singer-songwriterplaat, maar wordt dan ook weer overgenomen door een aanstekelijke pianomelodie. Door het gebruik van retrogeluiden neigt de band hier naar kitschterrein, maar weet vakkundig te vermijden dat het te sterk gaat overhellen. Het resultaat mag er eigenlijk best zijn, tussen kunstige klankencollage en catchy elektropop. “Snow” is daarna weer te vinden op terrein dat nauwer aanleunt bij klassieke postrock en een potige finale.

Het starttrio wordt gevolg door een paar songs die een andere koers volgen: het kale popnummer “Halfway” klinkt vooral erg sober en vetvrij. Gitaar en bas kringelen soepel rond elkaar, drums zijn clean en een heldere ruggengraat. Zo had Karate kunnen klinken als ze wat jazz hadden weggevijld en pop toevoegd. De jazzkant van Altertape komt dan weer mooi aan bod in Ghesquière’s “Last Call For Demerol”, een knoestig stuk dat een mooi platform biedt aan zijn wendbare gitaarspel. Je zou enkel willen dat het allemaal net dat tikkeltje rauwer geweest was, wat ook geldt voor “Loop”, dat na een dromerige aanzet haast gaat aanvoelen als een wat gladdere versie van mid-70’s King Crimson.

Misschien iets te clean, maar niettemin met genoeg eigen karakter om te overtuigen. Enkel in de tweede helft van het album vallen een paar dipjes te vinden. Zo slagen “Playground Warp” en “Dance” er niet in om een geheel te vormen dat de samenstelling van de ideetjes overstijgt en mankeer je de meerwaarde die het boven de middelmaat uittilt. Altertape heeft niettemin een fijne sound en stijl aangeboord, eentje die soms vernuftig in elkaar gepast werd en steek houdt, ondanks de vele invloeden. Een recept dat zeker verder verfijnd mag worden en doet uitkijken naar het vervolg.

IKD, 2014

http://www.altertape.be

Read Full Post »

De werkvloer

Na ‘mersietjes’ en ‘cavatjes’ heeft nu ook ‘helakes’ z’n intrede gemaakt.

Spannende tijden.

Read Full Post »

Kleine maand stilgelegen wegens andere prioriteiten, maar toch nog redelijk wat kunnen pennen:

Read Full Post »

Dat ik tijdens de verhuis van 2007 net bezig was aan Devil In A Blue Dress, m’n eerste Walter Mosley, en tijdens de verbouwingen van vier jaar (en veertien Mosleys) later, weer een van ’s mans boeken (Litte Scarlet) aan ‘ t lezen ben, vind ik dan weer toeval van de vermakelijke soort.

Enkele dagen geleden wel nog gezien: de spectaculaire Franse actieprent Banlieue 13 van Pierre Morel (duidelijk een Besson-volgeling), een adrenalinefestijn dat ’t steroïdste van Vin Diesel en het manische van Jason Staham koppelt aan Aziatische ultra-actie en computerspellekesgeknal, met het betere klim-, spring- en stampwerk (zie filmpje) en een gepast chaotische cameravoering die het meer dan eens op een uit z’n voegen schietende clip voor een of andere R&B-del doet lijken. Acteren, laat staan een goed in elkaar gestoken verhaal, komt er eigenlijk niet aan te pas, maar het is geinige bullshit die zichzelf niet al te serieus neemt, ook al stond die belerende boodschap aan het einde dan weer haaks op de film. Ik haat een ‘deugende’ moraal in een film die het anderhalf uur ervoor vooral inspeelt op basale instincten. Of zoiets. (**1/2)(130)

Read Full Post »

Tijdelijke kalmte wegens andere, nogal vermoeiende bezigheden. Lang geleden dat ik nog eens zo stijf en stram opstond, de hele dag rondliep met hamers en kruiwagens en ’s avonds enkel wezenloos naar de muur kon staren alvorens écht in slaap te vallen. Ik mik op een wederopstanding binnen een week of drie. (Aandachtig) muziek beluisteren, lezen en film kijken staan even op een laag pitje. De hoerenkotsong van Black Joe Lewis & The Honeybears (onder) deed wel al wonderen op de achtergrond.

Vroegere keuken, wordt koer.

Vroegere veranda, wordt keuken.

Vroegere badkamer, wordt muziek- en boekenkot. U gaat mij daar vinden.

Was dit bericht hip genoeg?

Read Full Post »

Nu ja, dat is dan de zieke fantasie aan het werk. Maar als er iemand de trein op stapt met een kettingzaag in de hand, zoals vanmorgen het geval was, dan kan je toch niet anders dan je afvragen wat ’s mans plannen zijn. Dat hij stoffige werkkledij aan had maakte de schrik voor een bloedbad meteen wat kleiner. Het zou natuurlijk pas écht opwindend geweest zijn als de man in kwestie netjes in het pak gestoken was, met in de andere hand een doordeweeks valieske. *insert “Bad To The Bone”-riff* Met een veelkleurige boterhammendoos erin. Enfin, het deed me er aan denken dat het niet de eerste keer was dat ik vreemde voorwerpen op de trein zag. Toen er ooit, op de trein van Amsterdam naar Brussel, eentje een pistool tevoorschijn haalde was dat een adrenalinemoment. Ook in het lijstje: een tandem, golfstokken (in 2e klasse!), een yucca van 2,5 meter, een radiator en een (gevulde) visbokaal. Op een dag gaat die grasmaaier z’n opwachting maken (incl. vette grijns en “Pahty’s ovah”!), ik voel het.

Read Full Post »

Older Posts »

%d bloggers liken dit: