Feeds:
Berichten
Reacties

Posts Tagged ‘actie’

Herhaling: ik maak een lijst van films die ik zag in 2012, niet van films die verschenen in 2012. Aangezien ik zelden nog in de cinema geraak (dit jaar enkel voor The Muppets en Skyfall), betekent dat dus films opnemen en DVD’s kijken. Net als bij de boeken veel pulp en genrefilms in 2012. Weinig wereldcinema, weinig arthouse, weinig speciallekes. Veel DVD’s beginnen ongeduldig te worden. Het waren dit jaar 157 films, geloof ik. Vorig jaar nog 160, in 2010 nog 173 en meer dan 180 in 2009. Daarvoor nog meer, al waren er toen minder boeken en tekstjes. Aan dit tempo stop ik binnen vijftig jaar met film kijken.
Veranderde spelregel: waar ik films die ik al eens gezien had in het verleden weerde uit de lijst, houd ik ze nu erin. Eerlijk is eerlijk. Ook al betekent dat er een film in het lijstje staat die ik intussen al een keer of tien zag.

Voor de volledigheid nog eens de vorige lijstjes:

2008

1. American Movie (1999), Chris Smith
2. Capturing The Friedmans (2003), Andrew Jarecki
3. Cidade de Deus (2002), Fernando Mereilles
4. Das Leben der Anderen (2006), Florian Henckel Von Donnersmarck
5. No Country For Old Men (2007), Joel & Ethan Coen
6. 4 Months, 3 Weeks & 2 Days (2007), Cristian Mungiu
7. Sympathy For Lady Vengeance (2005), Chan-Wook Park
8. Requiem (2006), Hans-Christian Schmid
9. Snow Cake (2006), Mark Evans
10. Eastern Promises (2007), David Cronenberg

2009

1. Grizzly Man (Werner Herzog, 2005)
2. There Will Be Blood (Paul Thomas Anderson, 2007)
3. Entre Les Murs (Laurent Cantet, 2008)
4. Chungking Express (Wong Kar-Wai, 1994)
5. Before The Devil Knows You’re Dead (Sydney Lumet, 2007)
6. Deliver Us From Evil (Amy Berg, 2006)
7. Anvil! The Story Of Anvil (Sacha Gervasi, 2008)
8. 10 Rillington Place (Richard Fleischer, 1971)
9. When The Levees Broke: A Requiem In Four Acts (Spike Lee, 2006)
10. Het Nieuwe Rijksmuseum (Oeke Hoogendijk, 2008)

2010

1. Das Weisse Band (Michael Haneke, 2009)
2. Let The Right One In (Tomas Alfredson, 2008)
3. Two Lovers (James Gray, 2008)
4. Man On Wire (James Marsh, 2008)
5. The Chaser (Hong-Jin Na, 2008)
6. Encounters At The End Of The World (Werner Herzog, 2008)
7. Inception (Christopher Nolan, 2010)
8. Up In The Air (Jason Reitman, 2009)
9. The Ghost Writer (Roman Polanski, 2010)
10. Walkabout (Nicholas Roeg, 1971)

2011

1. I Saw The Devil (Kim Ji-Woon, 2010)
2. The Sunset Limited (Tommy Lee Jones, 2011)
3. Lilja 4-Ever (Lukas Moodysson, 2002)
4.  Sin Nombre (Cary Joji Fukunaga, 2009)
5. A Bronx Tale (Robert De Niro, 1993)
6. Rundskop (Michaël R. Roskam, 2011)
7. Inherit The Wind (Stanley Kramer, 1960)
8. The Fantastic Mr. Fox (Wes Anderson, 2009)
9. The Asphalt Jungle (John Huston, 1950)
10. A Single Man (Tom Ford, 2009)

En… 2012:

12am

1. 12 Angry Men (Sidney Lumet, 1957)
2. Paths Of Glory (Stanley Kubrick, 1957)
3. Eastern Promises (David Cronenberg, 2007)
4. Black Swan (Darren Aronofsky, 2010)
5. The Misfits (John Huston, 1961)
6. Drive (Nicolas Winding Refn, 2011)
7. The Sweet Smell Of Success (Alexander Mackendrick, 1957)
8. The Man From Nowhere (Jeong-Beom Lee, 2010)
9. Blue Valentine (Derek Cianfrance, 2010)
10. In The Line of Fire (Wolfgang Petersen, 1993)
11. Tinker Tailor Soldier Spy (Tomas Alfredson, 2011)
12. Winter’s Bone (Debra Granik, 2010)
13. Meek’s Cutoff (Kelly Reichert, 2011)
14. Pour Elle (Fred Cavayé, 2008)
15. Simon Werner à Disparu (Fabrice Gobert, 2010)
16. The Grey (Joe Carnahan, 2011)
17. Skyfall (Sam Mendes, 2012)
18. The Girl With The Dragon Tattoo (David Fincher, 2011)
19. Shane (George Stevens, 1953)
20. Super 8 (JJ Abrams, 2011)

Vanaf #8 of zo is de volgorde haast willekeurig. Bijna: Once Were Warriors (Lee Tamahori, 1994), The Dark Knight Rises (Christopher Nolan, 2011), The Avengers (Joss Whedon, 2012), Barney’s Version (Richard J Lewis, 2010), Paradise Lost 3: Purgatory (Joe Berlinger, 2011), Down To The Bone (Debra Granik, 2004), The Duellists (Ridley Scott, 1977)

Series: geen nieuwe grote ontdekkingen gedaan, maar S2 van Borgen was nog een stuk beter dan het eerste en S5 van Mad Men kwam na een wat trage start toch weer bijna aan het niveau van S4.

Advertenties

Read Full Post »

“Misschien zegt het wel iets over de tijdsgeest, of misschien is het gewoon stom toeval, maar de voorbije jaren schijnen filmmakers niet meer in staat te zijn om simpelweg een escapistische avonturenfilm te maken zonder er een hele mythologie aan op te willen hangen. (…) Niet tevreden met de bescheiden ambitie om gewoon een spannend jongensverhaal te vertellen, kondigen al deze films zich aan als de aanzet van een lang epos, gesitueerd in een uit de eigen duim gezogen universum.” Verzuchtingen van filmrecensent Dennis Van Dessel in een tekst over het recent verschenen The Sorcerer’s Apprentice, en woorden waar ik meteen aan moest denken bij het bekijken van Raiders Of The Lost Ark.

Toen ik een kleine twee jaar geleden een Spielberg Top 23 op deze pagina’s kwakte, zette ik Raiders Of The Lost Ark op een sterke zesde plaats (want laten we vooral niet vergeten dat Spielberg een paar meesterwerken gemaakt heeft). Dat was eigenlijk puur op gevoel en herinneringen, want ik besefte gisteren dat het al erg lang geleden was dat ik de film nog gezien had. Nu viel me ineens op hoe traag de film is en hoe verouderd hij al aanvoelt. Dat heeft niet enkel te maken met de intussen sterk geëvolueerde special effects (de eindscène, met de Ark die geopend wordt, ziet er echt lachwekkend amateuristisch uit), maar ook met de overacting van heel wat acteurs en het feit dat deze film eigenlijk veel meer gemeen heeft met de klassieke superproducties van de jaren vijftig en zestig dan met de visuele spektakels van 2010.

Het mooiste aan de film is de onbeschaamde fun die het uitstraalt. Het verhaal hangt hier en daar met haken en ogen aan elkaar, en soms lijkt het op een veredelde kinderfilm, maar dan is het wel een immense guilty pleasure. De ene onwaarschijnlijkheid na de andere stapelt zich op, maar je slikt het allemaal, omdat het er met zo’n vaart en guitige jongensachtigheid aan toe gaat. De dag van vandaag zou zo’n film gebrek aan ambitie verweten worden, maar dan zou er wel voorbij gegaan worden aan het onmiskenbare vakmanschap dat de film uitademt. Het werkt waar het moet werken en het blijft boeien, net zoals de beste jeugdboeken uit de jongere jaren dat deden. Ik ga het tweede deel zeker ook nog eens proberen mee te pakken, net als het uitstekende derde, dat ik vrij recent zag. Het slaapverwekkende vierde deel kan dan weer de pot op. Maar OK, met deze Raiders Of The Lost Ark heb ik me kostelijk geamuseerd. (“Kostelijk” wilde ik al zo lang eens gebruiken) (****)(126)

NP: John Zorn – Filmworks XXIV: The Nobel Prize Winner

Read Full Post »

%d bloggers liken dit: