Feeds:
Berichten
Reacties

Posts Tagged ‘chaos’

Ik vraag me soms af (en ik zal vast niet de enige zijn) waarom ik naar die slappe pulpfilms blijf kijken, terwijl drievierde ervan tegenvalt (of amper de middelmaat overstijgt). Enkel arthouse films, dat krijg ik in dit huis niet verkocht. Maar ik zou zelf ook snel snakken naar licht verteerbare kost na het consumeren van al die zwaar op de maag liggende contemplaties. Net als een vunzige rock-‘n-rollplaat, zo ook kan goeie pulp op het kleine scherm bijzonder vermakelijke bullshit zijn. Nu en dan is dat gewoon nodig.

Dat was echter niet het geval met de twee prenten van ’t voorbije weekend. Vertige (in het buitenland beter bekend als High Lane) van regisseur Abel Ferry begint nochtans vrij veelbelovend. Het is meteen erg duidelijk dat weinig originaliteit verwacht moet worden en de acteurs lopen er wat statisch bij, maar het stoort niet. Twee koppels en een jaloerse ex-vriend trekken naar de Balkan om daar een dagje te gaan klimmen. Tegen beter weten in (het parcours is afgesloten) gaan ze door met hun uitstap en het duurt natuurlijk niet lang voor het boeltje uit de hand loopt. Aanvankelijk levert dat vrij spannende resultaten op – Vertige oog best indrukwekkend en het is moeilijk om niet duizelig te worden bij heel wat scenes, terwijl de acteurs over steile wanden kruipen en een imposante hangbrug over moeten. Heel even het puntje-van-de-stoel-gevoel. En dan is er natuurlijk Fanny Valette, een schoonheid die erbij loopt alsof ze net van een photo shoot voor Penthouse komt. Yeah right.

Om de een of andere reden krijgt de film een scharnierpunt (dat durft al eens gebeuren), het moment waarop alles escaleert, en dan is het hek van de dam en schiet het hele zootje het terrein van de moderne horror op, met in het rond spattend bloed, ijzingwekkend gegil en lugubere ontdekkingen. Het haalt meteen de fijn opgebouwde spanning en visueel overtuigende stijl van de eerste helft onderuit, pakt uit met onzin a la The Hills Have Eyes die iedereen al duizend keer gezien heeft, en ergst van al, plots krijgt het zootje zo’n opgefokt sfeertje, nog eens extra benadrukt door die hyperkinetische cameratechnieken van o.m. 28 Days Later. Pfff. (**)(127)

Chaos is geen film van de neerwaartse spiraal, maar van het bandwerk dat nergens de formule overstijgt. Lang niet slecht genoeg om een derderangs C-film te zijn zoals je die vroeger vaak op Kanaal 2 zag na een uur of elf, maar ook nergens fris, boeiend, verrassend, hilarisch of spannend genoeg om die half katatonische blik van je smoel te vegen. Jason Statham (hij weer) is zo’n beetje de moderne Bruce Willis (al moet hij z’n eerste rol in een klassieker nog krijgen, denk ik), en krijgt weerwerk van de ondermaats acterende Ryan “duizend emoties – één expressie” Philippe en Wesley Snipes. Het heeft iets van Rogue Assassin, dat andere Statham-vehikel, en dan vermengd met zowat elke recente heist movie. Pfff. (**)(128)

Advertenties

Read Full Post »

maggotssssssss

Ik mag dan wel het risico lopen deze blog nog meer in de richting van voor vreemden totaal irrelevante psychotherapie te duwen (send in the freaks!), maar het moet me nu toch wel van het hart (woeha) dat ik de laatste tijd echt zot wordt van menigten, gewoel en wachtrijen. De menselijke mierenhoop. Ik heb al een paar keer snerende opmerkingen à la “Oei oei, het is weer te commercieel voor meneer” te horen gekregen nadat ik bekende een afkeer te hebben van megafestival-, stadion- en concerttempelconcerten, maar de populariteit van een band heeft daar geen bal mee te maken. Tuurlijk zou ik een paar bands die het Pukkelpop- en Werchterpodium bestijgen willen zien, en ja, ook ik zou best wel willen gaan kijken naar Interpol in Vorst Nationaal, maar ik begin er niet aan. No fucking way. Als ik het vooruitzicht heb naar zo’n manifestatie te gaan, dan begin ik de laatste tijd de avond ervoor al ongemakkelijk te worden, krijg ik geen letter op papier (ik begrijp trouwens mensen niet die er in slagen een blog dagelijks te updaten – als ik moe of slechtgezind ben wil ik geen bal te maken hebben met die onzin), zit ik wat nutteloos rond te wandelen, me bezig te houden met tien halfslachtige dingen tegelijkertijd om uiteindelijk niks te presteren. 

Kleine zaaltjes die goed gevuld zijn kan ik nog aan, maar zodra het gaat over een grotere zaal (bvb. de Vooruit of de AB) en ik weet dat het risico bestaat dat die uitverkoopt, dan haak ik af. Te veel mensen, te veel lawaai, te veel gedoe om een drankje te bestellen (en bonnetjes te kopen), om een parkeerplaats te vinden, te veel gezeik om binnen en buiten te geraken. Gisteren ook van dat: omdat ik recent verhuisd ben en de werkgever m’n abonnement voor het openbaar vervoert betaalt moet ik m’n MIVB-kaartje gaan inruilen. Dat betekent dat ik naar een van de handelsagentschappen moet gaan (nu heten die Bootiks). Wie regelmatig in metrostation Rogier komt weet wat dat betekent: een handvol loketten en minstens een paar dozijn wachtenden voor u. Naar het kantoor aan Brouckère geracet en me meteen teruggedraaid toen ik zag dat er buiten een wachtrij stond van 15 meter. Ik ben niet zot. Hopelijk heb ik maandag meer doorzettingsvermogen. 

Mezelf verbaast het alleszins niet dat ik zo’n enerverende zever liever vermijd, net zoals het angstzweet me al uitbreekt bij het idee om een overvolle supermarkt binnen te wandelen. Boodschappen doen, allemaal goed en wel, maar dan enkel op mijn voorwaarde: om 8.30u ’s morgens. Online boodschappen doen? De uitvinding van de eeuw. Uit hun voegen barstende café’s, winkelslenterstraten, beurzen, pretparken, Kinepolis, braderieën, (jaar)markten, de FNAC, etc….ZOT. Op een volle trein zitten is te doen, maar dat gefriemel op het perron tijdens het wachten…Bah. En ik kan toch geen alleenstaand geval zijn? 

De oorzaak? Geen idee. Misschien een te hoge dosis misantropie, misschien een van die autistische trekjes, misschien lafheid. Ben ik gewoon oud en bitter aan het worden? Het heeft er alleszins voor gezorgd dat ik serieus ga zitten schrappen in het lijstje concerten dat ik had willen meepikken. Ik wil geen saaie burger zijn die, eens hij de dertiger gepasseerd is, stopt met nu en dan het hoofd buiten steken en het houdt bij *sidder* cocoonen (nee, ik weet wel zeker dat ik m’n ‘edge’ niet aan het verliezen ben, zoals iemand al durfde te suggereren), maar met  al die negatieve gevoelens, die me meer dan eens doen denken aan de verhalen van bloggenoot Roen, begin ik het vooruitzicht me te beperken tot de beslotenheid van m’n kamer met m’n platen en boeken wel steeds meer te beschouwen als een soortement van ideaal vooruitzicht. Thoreau is de man, Walden het boek. 

En trouwens: als ik terugdenk aan het (nochtans geweldige) concert van Elvis Costello & Allen Toussaint op het Blue Note Festival in Gent deze zomer, en dan vooral hoe het benauwende gevoel ervoor zorgde dat ik na anderhalve song uit de tent vluchtte en het concert buiten het gewoel verder volgde, dan bekruipt me nog maar eens de angst dat op zo’n moment de stoppen eens gaan doorslaan, de korte lont echt op geraakt en dingen gebeuren die ik niet wil. 

Dit gezegd zijnde beloof ik minder geleuter in de toekomst. Ik heb bvb. wat goeie dingen gelezen waar ik misschien iets over te vertellen heb. En het volgende bericht krijgt een “feel good”-tag!

Trouwens: William Parker, Charles Gayle en Rashied Ali spelen volgende maand in Hasselt. Samen! Op één podium. Dat is nu eens iets om naar uit te kijken, veel volk of niet.

 NP: DJ Shadow – Endtroducing…

Endtroducing…

Read Full Post »

%d bloggers liken dit: