Feeds:
Berichten
Reacties

Posts Tagged ‘kill bill’

Dat Tarantino een waanzinnig begaafd filmmaker is, dat zal geen enkele filmliefhebber durven ontkennen. Het métier spat werkelijk van het scherm in zowat elke scène, hij slaagt er in om geweld en humor te combineren zoals weinigen dat kunnen, plus zijn films bevatten genoeg knipogen en metareferenties om cinefielen te doen kirren van contentement. Ook in Inglourious Basterds zitten er talloze momenten waarbij je mond openvalt bij zoveel meesterlijk vertoon: de lange en trage openingsscène, overduidelijk schatplichtig aan de spaghettiwesterns van Leone, begeeft het bijna onder z’n eigen spanning en zo zijn er nog wel een paar sleutelmomenten in de film die geweldig sterk opgebouwd en in beeld gebracht zijn.

Maar toch doet die film me niks. Misschien is dat iets dat een mens ook niet mag verwachten bij Tarantino, want, zoals steeds wordt herhaald, de man maakt eigenlijk films over films en ook Inglourious Basterds is een hommage aan allerhande genrefilms. Allemaal goed en wel, maar de kans is dan wel groot dat je overgeleverd wordt aan een al te zelfbewuste methode, op het pretentieuze af, die voortdurend ligt te gniffelen om z’n eigen geinigheid. Net als Kill Bill 1 & 2 en het ontstellend zwakke Death Proof benadrukt Inglourious Basterds vooral z’n artificiële, verwijzende karakter, z’n schatplichtigheid aan het ruimere kader. Ideaal als je tijdens je masteropleiding een cursus filmgeschiedenis er op hebt zitten en uit wil pakken met allerhande postmoderne theorieën, maar zelf heb ik het intussen wel een beetje gehad met films (boeken, andere kunstvormen) die enkel iets over zichzelf te vertellen hebben. Dat is even grappig, maar twee uur navelstaarderij, zelfs van een hypergetalenteerde soort?

Geen kwaad woord over de acteurs. Brad Pitt, Michael Fassbender, Mélanie Laurent en (vooral) Christophe Waltz (wat een revelatie!) spelen werkelijk de pannen van het dak, maar het blijven, met de mogelijke uitzondering van Laurent, bordkartonnen figuren, excentriek en erg tongue-in-cheek. En ook het verhaal (een hoop gewauwel over Joodse nazi killers en een slot dat een loopje neemt met de geschiedenis) doet eigenlijk niet terzake. Het is een oorlogsfilm die er geen is. Wat het dan wel is? Geen idee. Veermoedelijk kan niemand zo goed films over niks maken. Puur filmplezier, lijkt de consesus bij kijkers en recensies. Ik had het soms dan weer moeilijk om van de FWD-knop te blijven. Te veel vakmanschap en intelligentie om af te doen als ondermaatse cinema, te pretentieus en zelfbewust om af te doen als ’t is maar entertainment en vooral: een film zonder ziel van een regisseur die ik graag wat meer in de diepte zou zien gaan. Daar kan ik naar fluiten, denk ik. (***)(121)

NP: Mike Watt – The Secondman’s Middle Stand

Advertenties

Read Full Post »

%d bloggers liken dit: