Feeds:
Berichten
Reacties

Posts Tagged ‘the final act’

theshield7’t Zit erop. The Shield is voorbij en het was een opwindende rit. Wie afhaakte na enkele episodes of seizoenen, die heeft ook nu geen reden om plots terug de draad op te pikken. The Shield is een serie die best van al werkt in z’n totaliteit en hoe sneller je de afleveringen/seizoenen op mekaar kan laten volgen, hoe beter. Dit hoef je niet te laten bezinken. De serie mist het droge realisme en het subtiele drama van The Wire, maar als het aankomt op pure adrenaline, dan is dit slotseizoen een schot in de roos. Fans van Hill Street Blues en NYPD Blue hadden dit vast niet zien aankomen.

Alles staat in het teken van de volledige desintegratie. Dertien afleveringen lang (de laatste verdeeld in twee delen) levert anti-held/cop from hell Vic Mackey een strijd tegen de klok, terwijl hij in steeds nauwere schoentjes gedreven wordt: de strijd om wat er nog van het strike team overblijft wordt een smerige tragedie, het verraad van zijn vroegere vertrouwenspersoon heeft hem persona non grata gemaakt bij criminelen die van moord en mutilatie geen punt maken en op het thuisfront staat het er amper beter voor.

Geen opgemerkte gastrollen, zoals dat in vorige seizoenen het geval was met Glenn Close, Forest Whitaker en Franka Potente (die stuk voor stuk indruk maakten), de focus is volledig gericht op de dolgedraaide action man. Het werk dat hij weet te verzetten is ronduit idioot, en slapen en eten lijkt iets voor mietjes, maar de performance is zo nerveus en intens en doordrongen van woede en vastberadenheid dat je je als kijker haast betrokken gaat voelen bij een klopjacht op leven en dood. De gejaagdheid voelbaar maken, dàt is de grootste toef van The Shield.

Politie, misdaad en politiek zijn rot en corrupt en leveren allemaal hun bijdrage aan de forse dosis geweld die van het scherm spat, maar ook de ‘kleinere’ verhalen leveren steevast een bijdrage die de serie wat nuancering bezorgt, of het nu gaat om de gezondheidsproblemen van de korpschef, de jacht op een potentiële seriemoordenaar of de subplots die in elke aflevering opduiken.

Seizoen 7 is hard en gewelddadig en meer dan ooit is de visuele stijl, met die vreemde camerastandpunten, grillig botsende schoudercamera en ruwe montage, de perfecte verpakking voor al die vunzige rottigheid. De serie raast naar zijn onvermijdelijke (en toepasselijke) conclusie met een rotvaart, kent amper inzinkingen (tenzij na aan aflevering of ach/negen, als het verhaal rond de verrader wat te lang gerokken wordt) en vooral: weet je als geen ander naar het puntje van je stoel te sturen. Rauw, opwindend en in your face. En zoals ergens al te lezen viel: wat jammer dat je niet meer kan lullen over een ‘armenian money train’, ‘byz lats’, ‘one-niners’ en andere onzin. (****1/2)

NP: Serge Chaloff – Blue Serge

Advertenties

Read Full Post »

%d bloggers liken dit: