Feeds:
Berichten
Reacties

Posts Tagged ‘waasland’

Wat Steve Wynn betreft ben ik een laatkomer. Ik leerde de man z’n muziek pas kennen  in 1999, toen hij  My Midnight, z’n zesde soloalbum, uitbracht. In datzelfde jaar bracht ik van vakantie in New York ook The Days Of Wine And Roses (1982) mee, de debuutplaat van het machtige The Dream Syndicate, waarmee hij z’n stempel drukte op de gitaarrockgeschiedenis voor de generatie van Sonic Youth, Hüsker Dü, Dinosaur Jr., etc. goed op dreef gekomen was. Hoewel de band vaak gezien werd als een update van The Velvet Underground (en dan vooral ttv White Light/White Heat) en in mindere mate ook Television, ondergingen ze later subtiele transformaties die de band dichter naar het kamp van de rootsrock stuwden. Samen met o.m. Green On Red mag Wynn dan ook beschouwd worden als een van de voorvaders van de hedendaagse rootsmuziek en valt het steeds op dat zijn publiek vooral ook uit die hoek komt, ook al doen er zich regelmatig vrij heftige gitaaruitspattingen voor met een imposante intensiteit.

stevewynn131

Ik kreeg de kans om de man aan het werk te zien in een Waaslandse huiskamer, waar hij voor een paar dozijn liefhebbers een knappe dwarsdoorsnede bracht van zijn werk, met een paar minder bekende songs die doorgaans achterwege gelaten worden, een handvol Dream Syndicate-klassiekers en songs uit recente en minder recente platen. En als je dan nog eens die discografie overloopt, dan valt vooral de consistentie op. Je kan hier en daar wel opmerkingen hebben over bvb. achterhaalde productie (ik ben er nog altijd van overtuigd dat albums als Medicine Show, Kerosene Man en Dazzling Display met een andere/betere productie nog een pak sterker zouden klinken), maar elke plaat bevat minstens een paar songs die in eender welke setlist overeind blijven. Wynn is geen groot zanger (hij klinkt wat nasaal en soms onvast), maar hij heeft een onderschat gevoel voor melodie en is een geweldig verhalenverteller. Hij werkte niet voor niks samen met George Pelecanos.

En ook: Wynn is een bevlogen live performer. De eerste concerten met The Miracle 3 die ik zag, vlak na de release van Here Come The Miracles (nog altijd een van de beste dubbelalbums uit de recente rockmuziek) stonden stijf van de adrenaline, raasden en daverden met een soms primitieve kracht, alsof je het gevaar en de kervende uithalen van VU verenigd zag met de oerkracht van Crazy Horse. En die gitaarduels van Wynn en Jason Victor, dissonant geharrewar met een epische dimensie. Op akoestische gitaar waaieren de songs natuurlijk minder breed uit, maar hier en daar werd toch op originele manier omgesprongen met het materiaal. Zo was de sobere versie van “Crawling Misanthropic Blues” (nog een van de meest explosieve en smerig rockende tracks op Here Come The Miracles) een vroeg hoogtepunt, net als een dromerig  “Carelessly” uit Fluorescent en het mysterieuze “Punching Holes In the Sky” uit het onderschatte Crossing Dragon Bridge.

stevewynn132

Een paar verrassingen: Gutterballs “Top of The Hill”, One By One” en zelfs “Halloween”, een stuk dat de man zelden akoestisch speelt en nu een haast mystieke draai kreeg door het sitarachtige gitaargeluid. Doe daar nog de gospelpop van “There Will Come A Day” en prijsbeesten als “The Side I’ll Never Show”, “Lay Of The Land” en “Burn” bovenop, en het resultaat is een weelde van uitmuntende songschrijverij. En dan natuurlijk nog het furieus gekapte gitaarspel van “The Days of Wine & Roses”, nog altijd een van de cruciale gitaarsongs van de jaren tachtig (en daarna). Wynn speelde nummers uit elke Dream Syndicate-plaat en een forse greep uit z’n solowerk, en hoewel de DS-songs duidelijk een streepje voor hadden voor velen, was dit een set zonder inzinkingen van een van de boeiendste en meest innemende songschrijvers van de voorbije dertig jaar.

The Dream Syndicate staat op 23/5 in Het Depot, weliswaar met Jason Victor op gitaar. Maar dat is dan wel de best denkbare vervanger voor Karl Precoda of Paul Cutler.

Setlist: Now I Ride Alone / Strange New World / Lay Of The Land / Crawling Misanthropic Blues / We Don’t Talk About It / Carelessly / Punching Holes In The Sky / Manhattan Fault Line / Top Of The Hill / The Side I’ll never Show / One By One / There Will Come A Day / The Days Of Wine & Roses // Burn / Halloween / See That My Grave Is Kept Clean / When You Smile

Geen idee waar te beginnen? Haal The Days Of Wine & Roses in huis en vervolgens The Complete Live At Raji’s 2cd. En Here Come The Miracles, Melting In The Dark en My Midnight. En dan de rest.

En nu nog ervoor zorgen dat YouTube minder inferieure live clipjes bevat en meer van dit spul:

Read Full Post »

%d bloggers liken dit: