1. Eight Miles High 7″. Hoewel Zen Arcade m’n favoriete album is, en vermoedelijk een van de sleutelplaten in m’n leven, is het beste wat ze ooit opnamen de cover van “Eight Miles High” van The Byrds. De song werd als single uitgebracht en is niet op een album of compilatie terug te vinden. Ooit schreef ik er dit over: “ If you thought that the original version already had an eerie, paranoid vibe to it, I dare you to check out the devastating cry of anxiety that Hüsker Dü’s version is. Although you could label it ‘hardcore punk’, ‘alternative guitar rock’, ‘modern psychedelica’ or whatever, it’s more than just a piece of music. It’s a statement, a gut-turning blast of emotion, a sonic thunderstorm and one of the most intense things you’ll ever hear. The bass intro is replaced by Mould’s distorted guitar, which rages on throughout the entire song. To today’s standard, the song sounds horrible, the Gibson sounds like a blanket of confused noise, the drums sound trebly and the vocals are muffled, but MAN… The Byrds never recorded anything this intensely melancholic, insane and desperate. Mould’s vocals become increasingly manic and by the time he gets to the third verse, he’s barely understandable. During the second part, his vocals might as well be meaningless, nothing but an outcry, howled passion over a dense guitar racket. As Azerrad also argues: at this point, the band went way beyond the confines of “punk”, they were making music you could cry to, music that could turn you upside down, make that made you feel you were alive and alter your perception of music. It’s exactly the core of the song, the honest, bare-naked passion and intensity that’s the key element of all the rock ‘n’ roll that I love. Music doesn’t have to be measured in insane dB-levels, but when its intensity and sincerity are thisreal, it makes more of an impact than any amount of amplifiers can conjure up. Never ever has any song by any artist made such an impression on this guy.”Hey, ik was wat jonger en nog onnozeler dan nu.
2. Zen Arcade
3. New Day Rising 4. Warehouse: Songs And Stories
5. Flip Your Wig 6. Metal Circus
7. Candy Apple Grey
8. Everything Falls Apart
9. Land Speed Record
10. The Living End
1. Taxi Driver
2. Goodfellas 3. Raging Bull 4. Casino
5. After Hours 6. The Departed 7. Gangs Of New York 8. Mean Streets
9. The King Of Comedy 10. Cape Fear
1. I Want To See The Bright Lights Tonight (Richard & Linda Thompson)
2. Shoot Out The Lights (Richard & Linda Thompson)
3. Pour Down Like Silver (Richard & Linda Thompson)
4. Mirror Blue 5. Hand Of Kindness 6. Mock Tudor 7. Small Town Romance 8. Hokey Pokey
9. In Concert, November 1975 (Richard & Linda Thompson)
10. Rumor And Sigh
Hun meesterwerk heeft met “The End of The Rainbow” + “The Great Valerio” misschien wel mijn favoriete plaateinde aller tijden.
1. Highway 61 Revisited
2. Blonde On Blonde
3. Bringing It All Back Home
4. John Wesley Harding
5. The Freewheelin’ Bob Dylan
6. Time Out Of Mind
7. Desire
8. Blood On The Tracks
9. Love And Theft
10. Nashville Skyline
(Box Sets en de Bootleg-serie buiten beschouwing gelaten)
1. A Night At The Opera 2. Duck Soup
3. A Day At The Races 4. Horse Feathers 5. Animal Crackers
6. Monkey Business 7. Go West
8. The Cocoanuts
9. At The Circus
10. Love Happy
Het zijn meteen ook alle Marx Brothers-films die ik zag, denk ik. En de eerste drie steken er toch wel met kop en schouders bovenuit.
2009 wordt er eentje om in te lijsten, met voorbije zaterdag nog een wervelend concert van Mats Gustafsson, Barry Guy en Raymond Strid in KC België (Hasselt). Een taaie brok; bezwerend, energiek, rauw, donker en intens, nauw aansluitend bij Sinners, Rather Than Saints, het album van Gustafsson en Guy dat eerder dit jaar uitgebracht werd door het No Business-label. Een verrassend talrijk publiek was getuige van een meesterlijke performance van drie kanonnen van de improvisatie. VERSLAG
Woensdag vastgesteld dat ‘1/2 Napalm Death’ + ‘1/2 Brutal Truth’ een fijn potje teringherrie oplevert.
Donderdag zelf lawaai gemaakt en bevestiging gekregen dat de ingeslagen weg, een stapsgewijze ontmanteling van al die overbodige conventies, de goeie is. De plaat klinkt intussen al bijna achterhaald, een momentopname aan de vooravond van iets beters. Live is waar het gebeurt, 100% is het minimum. De gescheurde broek die ik er aan overgehouden heb neem ik erg graag bij. Als trofee. Zelden voelde over de rooie gaan zo bevrijdend. Ik wil nog.
Gisteren naar Oxbow gaan kijken in de 4AD. Zou een rolmodel kunnen en moeten zijn, wat een expressieve wervelstorm. Bijna KO geslagen. Achteraf nog even gepalaverd met enkele bandleden en van een gelijkgestemde ziel nog een boek in de schoot geworpen gekregen. Licht aan de einder, en dat op een weekdag. VERSLAG
Straks Mats Gustafsson, Barry Guy en Raymond Strid in KC België, de afsluiter van vier dagen decibeloverlast, nachtbrakerij en slaapgebrek. Ik verwacht geen duffe afsluiter in mineur.
Maar aan dat dagboekgeleuter hebt u natuurlijk geen boodschap. Naar ‘t schijnt is ‘t vandaag ook werelddiabetesdag.
NP: Digital Primitives – Hum, Crackle & Pop. Superplaatje.
1. Tender Prey
2. Your Funeral… My Trial
3. Henry’s Dream
4. The Good Son
5. The Boatman’s Call
6. Let Love In
7. Abattoir Blues/The Lyre Of Orpheus
8. The Firstborn Is Dead
9. Kicking Against The Pricks
10. From Her To Eternity
1. Rock Bottom
2. Shleep
3. Ruth Is Stranger Than Richard
4. Cuckooland
5. Theatre Royal Drury Lane 8 September 1974
6. Dondestan(Revisited)
7. Old Rottenhat
8. Comicopera
9. Nothing Can Stop Us
10. The End Of An Ear
NP: Robert Wyatt – Rock Bottom. Dit album staat in m’n top 5 aller tijden, het is zowat de mooiste muziek die ik ooit gehoord heb.
1. The Chicago Octet/Tentet (Peter Brötzmann Chicago Octet/Tentet)
2. Machine Gun (Peter Brötzmann Octet)
3. Köln (Last Exit)
4. Little Birds Have Fast Hearts (Die Like A Dog Quartet)
5. No One Ever Works Alone (Sonore: Brötzmann, Vandermark & Gustafsson)
6. Never Too Late But Always Too Early (Brötzmann, William Parker & Hamid Drake)
7. Black Hole (Full Blast)
8. Tales Out Of Time (Brötzmann, Joe McPhee, Kent Kessler & Michael Zerang)
9. Hairy Bones (Brötzmann, Kondo, Pupillo & Nilssen-Love)
10. The Bishop’s Move (Evan Parker Trio & Peter Brötzmann Trio)
